Oh jee … alles is nee! #Sharon

Neee … Marlie wil je wat eten? Neee … Wil je een knuffel? Neee!!! Wil je met de blokjes spelen of help je mama met koken? Neeeeee! Ben ik nou vol in de gevreesde peuterpuberteit beland?!

Al een aantal nachten op rij wordt mijn mini rond 22 uur wakker en begint ze te jammeren. Als uit een reflex wil ik haar oppakken en dicht bij me houden. Dit ziet Marlie alleen niet zitten. Nog voor mijn handen bij haar zijn, volgt er een harde NEE! en draait ze zich weg. Elke poging die ik doe, of niet doe volgt met een jammerende nee!

Lees ook

De langste sessie (tot dusver) duurde 1,5 uur waarna ze rond middernacht vastgeplakt aan mij weer in slaap viel. Wat is dit moeilijkkkkk! Ja, ik realiseer mij dat er nog vele pittige fasen volgen en dat het echte opvoeden nu pas begint. Maar jeetje … die machteloosheid! De rationele kant van deze fase – de peuterpuberteit – is logisch en het bijbehorende gedrag goed te verklaren. Uiteraard gun je je kind dat het grenzen verkent, zichzelf als eigen identiteit ontdekt en de eerste stappen richting zelfstandigheid zet. En ik besef mij maar al te goed dat het voor haar het pittigste is! Al die emoties, frustraties … en wederom is alles nieuw.

Maar als ouder sta je behoorlijk machteloos en mijn moederhart wordt keihard afgewezen. Vooropgesteld dat het niet om mij draait maar om haar. Hoe kan je nou het beste handelen in een situatie als deze? Op het internet spreekt iedereen zijn of haar mening uit zonder aan emoties van de mens achter het verhaal dan wel vraag te denken. Al gauw word je afgespiegeld als een incompetente moeder wanneer je je juist kwetsbaar opstelt. Ik kom er voor uit: ik vind het knetter lastig dat ik mijn meisje niet kan ‘redden’ zoals ik dat normaal doe. Dat ik haar niet kan troosten of opvrolijken zoals eerder. Dat ik merk welke onrust er in mijn binnenwereld ontstaat wanneer het na een uur nog niet beter gaat …

Míjn grootste spiegel en de meest waardevolle levenslessen leer ik van het mooiste mensje ooit … mijn dochter Marlie. Ik tel mijn zegeningen en probeer de beste mama voor haar te zijn, maar dat neemt niet weg dat ik het soms ook best zwaar vind. Want hoe bewaar je je geduld? Hoe zorg je dat je zelf in je rustige staat blijft als je kleintje de tent afbreekt? Hoe ga je na die bui een liefdevol gesprekje aan wat de oorzaak was? Boos zijn mag namelijk en ik wil juist dat ze haar grenzen aangeeft! Hoe kan ik haar het beste ondersteunen in deze nieuwe fase? Alle adviezen lopen uiteraard weer uiteen. Heb jij tips en tops voor ons? ♡

Lees meer blogs van Sharon

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Reageer op dit bericht