Opvoeddilemma: wat geef je een kind mee? #Sharon

De goedheiligman heeft zijn hielen al weer bijna twee weken gelicht, maar bij ons thuis is hij nog steeds erg aanwezig! Elke dag komen de liedjes voorbij en hoor ik de verhalen aan over piet die het zo druk heeft en dat paard dat over de daken loopt.

Wanneer ik Marlie vraag of ze zin heeft om iets te gaan doen, heeft de kinderboerderij het toch écht verloren van het woord cadeautjes. Ik had ook niet bedacht dat elke vraag met ‘sjokilaaa’ kon worden beantwoord. Hoewel ik ook het gevoel heb dat chocola wel degelijk het antwoord kan zijn. 😉

Lees ook

Wat maakt deze tijd toch een immense indruk op onze kinderen. Op de kinderopvang hoor ik de juffies zuchten als één van de kinderen weer uit volle borst ‘Sinterklaas kapoentje’ inzet. De rest van de mini’s haakt braaf aan en even bekruipt mij het gevoel dat we deze liedjes tot in lengte van dagen gaan horen.

Wanneer ik mijn meisje ga ophalen, hoor ik dat ze herhaaldelijk het verhaaltje van de geboorte van ‘kindeke Jezus’ wil horen. Aan de ene kant een mooi verhaal, maar aan de andere kant vind ik het ook wel een heftig verhaal.

Onbevlekt ontvangen en de hele religieuze zweem die er omheen hangt, tezamen met een zwangere vrouw die overal geweigerd wordt om te bevallen. Niet echt de sociale feministische insteek die je wilt meegeven. Toch?

Religie … wanneer begin je met het meegeven van religie? In al haar kleuren, vormen en stromingen? Uiteraard zit er een groot deel in de opvoeding, wanneer je denkt aan je eigen normen en waarden, maar dan nog?

Ik hang niet echt een vorm van religie aan, maar heb een mix gemaakt van het bewust zijn van jezelf, spiritualiteit en allerlei blokjes uit de school van het leven waar ik mij goed bij voel. Ik heb veel boeken gelezen van boeddhisme tot kabbalah en Marlie staat vrij in welk geloof ze wel al dan niet wil belijden. De basis voor mij is respect, hetgeen ik echt probeer over te dragen.

Mijn ouders zijn beide katholiek opgevoed, maar hebben mij zelf de keuze gegeven om daarin een beslissing te nemen, wanneer ik daaraan toe zou zijn. Wat ik mij nog wel kan herinneren is dat ik het altijd, maar raar vond dat ik als enige maar één voornaam had. Terwijl andere kinderen het raar vonden dat ik een vriendinnetje had die Jehova’s getuige was.

Eigenlijk wordt een kind geboren als een blank canvas. De ouder stelt bepaalde kaders en de opvoeding en omgeving zijn de verf. De kwast is in handen van het kind. Is het niet gewoon zo dat wij als ouder de kleuren geven aan het kind, waarop het zelf zijn of haar schilderij maakt? Religie … ik vind het een moeilijke! En jij? ♡

Meer blogs van Sharon lezen?

Volg je WIJ al op Instagram?

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Reageer op dit bericht