Oudergedrag: zó ga ik dus echt niet worden (en toch word je zo)

Bespot heb ik het, maar afgelopen week at ik slavink en hutspot en zit ik er dus middenin. Als hoogste blies ik van de toren dat mij dát niet zou overkomen.

We gaan over drie weken naar Tenerife en ik moet zo een boek inleveren bij de bieb. Op de terugweg nog even langs de supermarkt en vanavond nog een wasje erin.

Lees ook

Op de tweede dag trouwens, dat we die hutspot met vink aten, had ik een kuiltje gemaakt. Een kuiltje voor de jus. Verbaasd keken we voor de tweede keer naar dit voor ons ‘nieuwe’ gerecht.

Innig knor ik van binnen van deze opgebouwde structuur. Van buiten kan je het niet aan mij zien. Sneakers, likje roze op de lip en voor diegene die goed kijkt her en der een tattoo. Een tattoo ja. Geen zorgen, de rest heeft dat ook.

Sinds kort weet ik ook wat wij morgen en overmorgen eten. Chili Con Carne met een twist. Makkelijk, voedzaam en eenvoudig op te slaan in de vriezer of ijskast. Zo kan je de dag na overmorgen ook Chili eten. Koop dan wel nieuwe koriander. Die geeft net die verrassende bite, doe er yoghurt met munt bij. Of laat het vlees achterwege. Allemaal zo lekker anders en het laatste duurzaam.

Vroeger was het hier andere koek. We gaan twaalf maanden terug. Toen heette ik nog Marcelle en mijn vriend Björn. Nu heet hij papa en ik mama. Vreselijk is dat. Afschuwelijk als ouders elkaar zo noemen. Toch doen we het. Hoog kermend in onze stem pratend met onze zoon. Het zoontje van negen weken oud.

Een jaar geleden gingen we naar Nepal, Vietnam en beklommen we de hoogste berg. We dronken tot laat en bleven gerust een dag in bed met Netflix, koppijn en klef voedsel. ​Zelfkennis en de toekomst.

Nooit had ik verwacht dat een vriendin mij erop moest attenderen dat het Amsterdam Dance Event op dat moment in volle gang was en dus niet kon afspreken.

Niet verwacht dat ik een vinger babyspuug onopgemerkt in mijn mond zou stoppen en nooit durven denken dat ik ook aan baby zijn billen ruik voor ‘poep’.

Over vier weken zegt onze gedeelde agenda dat ik weer moet werken. Ik buig over de box, kus het koddig ding op zijn bolle wangen en ga zo maar eens beginnen aan de Chili Con Carne.

Volgend jaar gaan we naar Texas trouwens. Texas, Mexico en de rest van de VS. Het land van de Chili Con Carne. Rondreizen met een camper enzo. Althans, je weet nooit hoe goed Tenerife bevalt.

Marcelle van der Putten

Ik ben Marcelle. Gewoon Marcelle. Ik werk bij een normaal bedrijf en ben daarnaast voedingsadviseur. Op het moment dat ik dit schrijf ben ik zes weken moeder van een klein zoontje en heb ik een grote fascinatie voor het lezen van kookboeken, doen van boodschappen en het roeren in pannen. De één leest graag een glossy magazine en doet een potje tennis. Ik lees dus kookboeken en hak met alle plezier een uitje fijn!

Reageer op dit bericht