Our miracle of love: ‘Ik werd oma én moeder in drie weken tijd’ #Gastblog

Het is november 2017, ik ben net 46 jaar geworden en inmiddels twee jaar getrouwd met de liefde van mijn leven. Ik ben moeder van twee dochters van 25 jaar en 22 jaar. Op mijn 19e trouwde ik met de vader van mijn dochters, inmiddels zijn we alweer enige tijd gescheiden. De oudste woont nu bij haar vader en waarschijnlijk ben ik zoals de meeste mensen verre van perfect, want hoe naar ik het ook vind, ze heeft het contact vier jaar geleden verbroken. Mijn andere dochter heeft inmiddels ook het nest verlaten en gaat deze maand trouwen. Mijn man mag haar “weggeven” en ik mag ceremoniemeester zijn. En dan belt ze ons met een vage smoes en moeten we snel komen.

Er wordt ons een staafje in handen geduwd en even weet ik niet of ik vreselijk moet gaan huilen óf … ik probeer rustig blijven! Het lukt me maar nét. We worden opa en oma! Ik wil het wel van de daken schreeuwen. Wat gewéldig! Zwevend in de zevende hemel gaan we de bruiloft tegemoet, het wordt een grandioze dag en mijn dochter straalt dubbel.

Lees ook

Een paar weken later ga ik met vage klachten naar de huisarts. Na wat vage onderzoeken stamelt deze dat ik zwanger ben. Hahaha, ik lach hard en zeg dat dat niet kan. Ik word tenslotte oma en vertrek. Thuis laat de gedachte mij niet los en haal toch een paar testen. Ze geven toch geen positief resultaat, toch? Ik bedoel … ik ben in de overgang. Het slaat vaker over dan dat het komt, bovendien ben ik aan de pil. Tot ik in de prullenbak kijk … en toch écht een plus zie. Ik weet niet of ik blij mag zijn of mag instorten. Hoe zal mijn man reageren en de kinderen? Één ding staat vast het mag ábsoluut niet naar buiten komen vóórdat de kids hún zwangerschap bekend hebben gemaakt. Dat is haar moment.

Ik voel mij onzeker en ik mag niet háár moment afpakken, want zo voelt het. En tóch, hier hadden wel wel van gedroomd. Hadden we elkaar maar 20 jaar geleden leren kennen. We zijn te oud! Al snel volgt ook onze bekendmaking. Mensen vragen waar de verborgen camera staat en zijn ook blij voor ons. Echter zijn er ook héle nare reacties. De ergste? “Als je mijn moeder was, kwam ik het persoonlijk uit je buik snijden.” Slik! Mensen weten niet wat ze aanrichten in je hoofd. Nachtmerries kreeg ik ervan. Ze kwamen in mijn droom mijn kind eruit halen. Ik was te oud, verdiende het niet. Langzaamaan merkte ik dat ik in een dip terecht kwam dus voor de gezondheid van mijn kind probeerde ik dat ver weg te stoppen.

De verstandhouding met mijn nu nog jongste wordt langzaam minder en we weten beiden ons eigenlijk geen houding in het geheel te geven. We horen nu te genieten maar door allerlei omstandigheden lijkt het ons beiden niet gegund. Ik probeer mijn man te laten genieten van wat hij allemaal gemist heeft toen zijn vrouw een postpartum depressie had tijdens en na. Wat er ook gebeurt, ik mág niet in een depressie raken. Iedere verandering en beweging deel ik met hem. Hij draagt mij inmiddels op handen en gaat overal mee naartoe. Ondanks alles geniet ik dan toch nog even van het zwanger zijn. Van het wondertje van ons dat in mij groeit.

'Ik werd oma en moeder in drie weken tijd'

Het blijkt een meisje. Voor mijn man in zijn familie de eerste in 70 jaar met deze achternaam. Dat kleine meisje wil zó graag bij ons zijn. Wie zijn wij om dat leventje af te breken? Nee, de eerste twee uur nadat ik het mijn man vertel, zwijgen we twee uur lang. Af en toe kijken we elkaar aan. Ook dit kind krijgen we groot, wat ze ook heeft, ze is welkom.

We overleven de bloedhete zomer en met mijn dochter gaat alles helemaal goed. In de zomer worden we opa en oma van een prachtige kleinzoon. We zijn helemaal verliefd.

Drie weken later word ik om gezondheidsredenen ingeleid. Haar hartslag valt weg, maar alles komt daarna goed en binnen 12 minuten komt ons wondertje in blakende gezondheid ter wereld. Ze weegt 2985 gram. De twee wondertjes zijn mijn álles. Ik ben super trots op mijn nú middelste dochter.

En natuurlijk wij denken er ook over na wat als … maar we leven nu. Genieten nu. Ze is nu bijna 6 maanden en wat is het een héérlijk meisje. Die glimlach maakt álles de moeite waard! Ik hoop dat iedereen die dit leest en hierover een oordeel klaar heeft, beseft wat dat met een ander kan doen. Wij zijn gezond, gelukkig en maken het goed samen. Ik gun iedereen dit geluk.

Deze blog is geschreven door Ingrid Otten.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (8)