Peuterpuberteit: wanneer je peuter een draak wordt

“Mamaaaaaa, ik wil snoep!” Ik hoor Noa gillen vanuit de woonkamer en voor de 500ste keer deze dag vraag ik of het zachter kan. De ‘ik-probeer-mijn-ouder-uit-fase’ is begonnen en onze lieve kleine meid is inmiddels veranderd in een peuterdraak.

Er gaat geen dag voorbij of we hebben geen driftige, boze, onhandelbare peuter thuis. “Ze is toe aan de basisschool”, roept mijn moeder dan. Heel fijn, maar dat duurt nog negen maanden voordat ze daar heengaat. Hoe gaan we deze periode doorkomen?

Lees ook

Bijna iedere dag dezelfde strijd. “Ik wil geen broek, ik wil een jurk! Nee, mama.. niet die!” Dit is nog maar een klein deel van de strijd die we iedere dag leveren. Noa heeft een behoorlijke eigen mening, iets wat ik persoonlijk altijd toejuich. Maar oh, wat is het moeilijk nu ze ook nog eens in haar drakerige levensfase zit.

Eerlijk? Heel soms, dan weet ik het echt niet meer. Dan weet ik niet hoe ik moet reageren en reageer ik maar niet. De strijd aangaan, daar heb ik de puf niet voor als ik uit mijn werk kom. Negeren is de beste optie, maar wat vind ik dat moeilijk.

De eerste 3 jaar van Noa’s leven was zij een voorbeeldig kind. Zo lief, behulpzaam en haar oren op de juiste plaats. Natuurlijk was zij weleens vervelend en probeerde ze uit hoe ver ze kon gaan. Maar vaak, heel vaak ging het ook heel goed en hadden we ‘geen kind’ aan haar. Maar sinds haar 3e verjaardag is dit behoorlijk veranderd.

Niet luisteren, schreeuwen, weerstand en soms zelfs slaan zijn dagelijkse bezigheden. Niet bij de oppas, opa en oma of peuterspeelzaal, maar juist bij papa en mama. En dan met name mama als zij vrij is.

Het is zo gek! Als ze de hele dag bij opa en oma is, is er niets aan de hand. Maar zodra wij binnenkomen lijkt het wel of haar ogen anders gaan staan en ze evalueert in een ‘strijdlustige peuter draak’. Oké, overdreven natuurlijk..  Maar het is echt heel anders als wij er zijn, dan direct gaat de ‘peuter weerstand’ aan en vindt ons meisje het tijd voor oorlog.

Veel mama’s zeggen dat het vanzelf over gaat, het een fase is, zoals altijd. Als ze naar school gaat dan moet dit over zijn, of in ieder geval minder. Geef er geen aandacht aan, negeer het. Negatieve aandacht is ook aandacht en dat is juist wat ze willen.

Allemaal hele goed bedoelde adviezen die ik iedere keer weer uit probeer, maar het lijkt niet te werken. Of ik doe het verkeerd, dat kan natuurlijk ook. Langzaam, heel langzaam vind ik het opvoeden steeds lastiger worden.

Ik houd zielsveel van mijn dochter en natuurlijk komen we hier doorheen. Over tien jaar lach ik hier om. Maar de constante strijd wordt mij soms echt te veel en dan voelt het alsof ik een hele slechte moeder ben. Wordt dit minder? Is er een oplossing voor?

Zijn er meer ouders die hier last van hebben. Zo ja, wat doen jullie eraan?

Lees ook: ‘Dit is waarom peuters zo zeuren’

Kim de Wit

Kim (25 jaar) mama van Noa (3) en Maes (0) werkt als Technisch Projectvoorbereider en houdt van een dansje & drankje met haar vriendinnen. Daarnaast probeert ze oneindig veel leuke dingen met haar dochter Noa te doen.

Leave a comment (18)