Pijnbestrijding tijdens je bevalling: ‘Mijn ervaring met de Tens’ #Gastblog

Ik ben hoogzwanger en twee dagen voor de uitgerekende datum merk ik rond 16.00 uur dat ik harde buiken heb. Gaat het beginnen? Ik ga nu even op mijn gemak douchen om daarna in alle rust nog het bedje in de babykamer en het wiegje in onze slaapkamer op te maken. Mijn zoon is die dag bij opa en oma.

Mijn man is nog op zijn werk, ik besluit hem nog niet te bellen. Hij komt toch rond 17:00 uur thuis. Ondertussen begin ik wel echte weeën te krijgen.

Lees ook

Ik zet thuis de Tens aan en plaats deze op mijn rug. De Tens zorgt ervoor dat er lichte stroomimpulsen toegediend worden aan bepaalde zenuwen. Die worden op die manier gestimuleerd en dat vermindert pijn. Een fijne vorm van pijnbestrijding als je het mij vraagt, het geeft je houvast om samen met het puffen de weeën weg te krijgen. Die van mij is draadloos dus ik kan hem overal gebruiken. De pijn verdwijnt niet volledig, maar het helpt mij zeker om rustig te blijven.

Mijn man is echter om 17.00 uur nog niet thuis. Bijna een uur later zwaait de deur open, daar is hij. Direct merkt hij dat ik al regelmatig weeën heb. Hij belt meteen zijn ouders, die kort daarna arriveren met onze zoon. Ze komen even binnen. Ik doe ondertussen mijn best om mijn weeën te verbergen. Mijn man vraagt of ze onze zoon een nachtje bij zich kunnen houden, omdat hij de verloskundige gaat bellen. Spannend, de baby komt!

De verloskundige is er pas om 19.15 uur. Ze vertelt na het toucheren dat ik al vier centimeter ontsluiting heb. Ze raadt aan om de spullen te pakken en naar het ziekenhuis te gaan, ik ga namelijk poliklinisch bevallen.

Eenmaal in het ziekenhuis staat ze ons op te wachten en raadt ze aan om een rolstoel te nemen. Die zijn echter allemaal in gebruik, dus gaan we lopend naar de afdeling. Het duurt een eeuwigheid. Iedere keer als ik een stukje loop, komt er weer een wee.

Eenmaal in bed, breken mijn vliezen. Meconium, oei. Snel word ik overgedragen aan de verloskundige en gynaecoloog van het ziekenhuis. Mijn eigen verloskundige biedt aan om te blijven. Om 22.15 uur krijg ik persdrang en negen minuten later ligt mijn dochter al op mijn borst. Het eerste wat ik zeg is: “Wat een opluchting!” Haha!

Ik had nooit gedacht, dat het zo snel en makkelijk kon gaan!

Deze blog is geschreven door een anonieme mama.

Meer bevallingsverhalen lezen?

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht