Ravotten zoals alleen jongens dat kunnen #Annette

Een hoop gestommel boven op de slaapkamer. Gegiechel van twee kleine jongens en dan opeens BOEM. KRAK. HUIL. Nee hè, zeg me alsjeblieft dat we niet nu ’s avonds laat nog naar het ziekenhuis moeten rijden?!

Aan het gehuil te horen weet ik meteen: dit is niet goed. Jonah en Finn stoeien elke avond voor het slapengaan. Het is een soort ritueel, net als jonge welpjes op de Savanne die boven op elkaar duiken, klappen uitdelen en lachend hun krachten uitproberen om te kijken wie er sterker is en om de broederband te smeden. Deze avond is niet anders, maar na een flinke klap op de grond hoor ik een huil die ik nog niet eerder gehoord heb en ik weet meteen dat iemand zich flink bezeerd heeft.

Lees ook

Finn is ontroostbaar en houdt zielig een slap armpje omhoog. “Kun je je arm nog bewegen?” vraag ik hem, maar hij doet er niks meer mee. Zijn pols lijkt niet dik en terwijl ik minstens een rare botuitstulping verwacht, zie ik er niks vreemds aan. Jonah legt uit wat er gebeurde: “We waren aan het stoeien en toen viel ik bovenop zijn arm.” Shit, hij heeft vast iets gebroken, dat kan niet anders. Voorzichtig til ik hem op en leg hem op ons bed. Zodra zijn arm ook maar iets beweegt, schreeuwt hij het uit van de pijn. Dat wordt een bezoekje aan de huisarts!

Gelukkig hoeven we niet lang te wachten en kunnen we meteen terecht. De huisarts vermoedt bij binnenkomst meteen al een breuk en stuurt ons door om foto’s te laten maken. De radioloog kijkt me begripvol aan. “Ik heb ook drie jongens”, vertrouwt ze me toe. “Dus ik weet er alles van. Mijn man heeft me moeten overtuigen dat het compleet normaal gedrag is dat jongens zo wild met elkaar omgaan en ja, dan belandt je soms hier.” Tot onze grote verrassing is er geen breuk te zien op de foto’s.

Inmiddels zijn we alweer een paar uur verder en Finn houdt zijn arm nog steeds angstvallig stil en huilt van de pijn zodra ik hem optil om weer terug naar de arts te gaan. Wat zou het dan kunnen zijn? De huisarts biedt zijn verontschuldigingen aan. “Sorry, ik had meteen zijn elleboog moeten controleren op een pulled elbow, een botje in de elleboog dat bij kinderen snel uit de kom kan schieten.” Na een paar simpele bewegingen lijkt Finn zijn arm weer te kunnen gebruiken en gaan we opgelucht terug naar huis.

“Vanaf nu doen jullie voorzichtig met elkaar, begrepen?” zeg ik tegen ze, maar nog voordat ze “ja mama” hebben teruggezegd, duiken ze alweer luid lachend bovenop elkaar. Zucht, jongens ook …

Heb jij ook jongens thuis? Hoe gaat dat bij jou? 😉

Meer lezen van Annette?

Annette van den Berg

Annette (33) is getrouwd met een rasechte Ier uit Dublin, waar het gezin ook een paar jaar heeft gewoond. Nu zijn ze samen met hun twee kinderen, Jonah Gabriel (5) en Finn Frederick (2), weer terug in Nederland. In september is ze bevallen van een derde zoon Sean. Naast freelance schrijver is Annette ook Mama & Baby pilates instructrice om moeders fit door de zwangerschap heen te loodsen en om daarna ook weer goed te herstellen. Schrijven en reizen zijn haar grote passies, al komt ze tegenwoordig niet veel verder dan de dagelijkse ritjes naar school en weer terug.

Reageer op dit bericht