De rollercoaster die moeder worden heet

Een baby. Ik dacht het er allemaal wel ‘even bij te doen’. Achteraf eigenlijk best lachwekkend. Ik was optimistisch ingesteld, want zeg nou zelf, geen enkele moeder in spe gaat zich zorgen maken over hoe haar leven er na de geboorte uit komt te zien. Integendeel, ze verheugt zich op de komst van haar kleine kruimel en ziet het voor zich. Hoe ze haar eigen plan trekt en zich niet laat inpalmen door alle goedbedoelde adviezen. Hoe ze zich voorneemt het anders te doen. Daarbij puttend uit alles wat ze om zich heen heeft zien gebeuren, van de uit huis meegekregen eigen ervaringen tot aan de mensen met kinderen in haar directe omgeving.

Hoe dan ook. Ik kon mij in de verste verte geen voorstelling maken van wat er eigenlijk op je afkomt als je baby eenmaal geboren is. Niemand had me hierop kunnen voorbereiden. Het is namelijk niet in woorden uit te drukken, zoiets moet worden ervaren. Ik dacht na jaren van werken, reizen en plezier maken (en vooral geen zorgen te hebben) te weten wat leven is, niets is minder waar.

Lees ook

Het moederschap zet je wereld op zijn kop. Ik wil niemand afschrikken voor het mooiste wat een mens kan overkomen, maar de rauwe waarheid is dat het hard werken is. Elke keer weer word je voor het onmogelijke gesteld en dan doe je het gewoon maar. Ongeacht hoeveel informatie je overal vandaan haalt, de gebruiksaanwijzingen voor de rol moeder zijn of die van je baby, zijn nergens te vinden. Het meeste moet je zelf uitzoeken en uitproberen.

Op één ding na, want de clichés zijn echt allemaal waar. Van het ‘geniet nog maar lekker van je zwangerschap, voor je het weet is die voorbij’ tot aan ‘voor je het weet zijn ze baby af’. Één van de belangrijkste lessen die mij steeds weer voor de voeten wordt gegooid is: ‘laat het los’. Het gaat vanzelf en het komt echt goed.

De eerste verjaardag is geweest, mijn baby is nu een dreumes. Als ik één jaar terug in de tijd kon gaan om het helemaal opnieuw te doen (ook weer zo’n cliché 😉 ) zou ik het zo doen. Ondanks alle slapeloze nachten en mezelf de eerste maanden behoorlijk kwijt te zijn geraakt, het is het allemaal waard geweest. Uiteraard wil ik dan wel een beetje van al het geleerde van het afgelopen jaar mee terug nemen. Dat wel. 😉

Deze gastblog is geschreven door Sharon, mama van Nikai (1).

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Reageer op dit bericht