Sinds die ene nacht geef ik mijn hormonen overal de schuld van #Giulia

Als schrijfster kom ik sinds een paar weken af en toe totaal niet meer uit mijn woorden, twee weken geleden haalde ik de vuilnisbak van de buren naar binnen in plaats van de onze en manlief moest me vorige week uitleggen dat ik de dop van mijn sportbidon eraf kan draaien zodat die wél in de vaatwasser past. Zomaar een greep uit mijn collectie van blunders waarvan ik mijn hormonen de schuld geef. Allemaal sinds die ene nacht in oktober …

Die bewuste vrijdagavond, precies twee weken na de eerste positieve zwangerschapstest, stonden er zoals elke vrijdagavond een ‘m’ en een ‘v’ op mijn linkerhand. Deze zette ik er zelf op, zodra ik respectievelijk de herensauna en damessauna in de sportschool (waar ik parttime werk) uit had gezet. Om half twaalf ’s nachts, net toen we in slaap begonnen te vallen, schoot ik echter opeens overeind in bed.

Lees ook

Ik schrok me helemaal te pletter! Ik kon me namelijk echt niet meer herinneren dat ik de damessauna uit had gezet. Echt niet! Ja, er stonden wel een ‘m’ en een ‘v’ op mijn hand, maar ik had geen idee hoe die ‘v’ er was kome n te staan. Wanneer had ik die erop gezet? In gedachten liep ik wel dertig keer de route die ik normaal loop door de dameskleedkamer, maar geen enkele keer kwam de herinnering naar boven waarin ik die sauna had uitgezet. Althans, niet de herinnering van vandaag.

Talloze scenario’s passeerden de revue en ondanks dat manlief me geruststelde dat ik die sauna net zoals elke vrijdagavond in de afgelopen tweeëneneenhalf jaar vast wel had uitgezet, brak het angstzweet me uit. Mijn hart bonkte als een gek in mijn keel, ik kreeg het steeds benauwder en toen ik de eerste sterretjes in beeld zag verschijnen wist ik dat er niets anders op zat: “Schat, we moeten die kant op rijden. Ik weet het écht niet meer!

Chagrijnig kleedde manlief zich aan en stapte met mij de auto in. Tja, ik gaf hem geen ongelijk. Als het nu al zo begon, hoe moest hij de komende 34 weken dan met mij doorkomen? Eenmaal bij de sportschool gearriveerd haastte ik me naar binnen. Ik rende de trap op en realiseerde me tijdens het openen van de deur naar de damessauna wederom dat ik me niet kon herinneren dit eerder die avond ook al te hebben gedaan.

En toch slaakte ik een diepe zucht van opluchting toen ik het licht aandeed: de sauna stond uit. Ik checkte het nog eens drie keer, zei hardop tegen mezelf terwijl ik alle vier de knoppen nakeek ‘uit, uit, uit, uit’ en deed toen met volle aandacht de deur weer op slot. Ik racete naar beneden, zette het alarm weer aan en kroop terug de auto in.

Tegen mijn man hoefde ik niets te zeggen, die wist genoeg: de sauna stond allang uit. Ach, voor ons kind dat in mijn buik groeide zou hij voortaan toch werkelijk alles over hebben!

Deze blog is geschreven door Giulia (26 jaar) en 19 weken zwanger van haar eerste kind. Vanaf nu deelt deze mama in spe iedere donderdag haar verhaal op WIJ à la Mama.

Meer blogs over zwanger zijn lezen?

Giulia

Giulia (26) is zwanger van haar eerste kind (uitgerekend juni 2019), getrouwd met Kevin en samen met hun twee katten Samba en Rumba wonen ze in het Limburgse Weert. In het dagelijks leven werkt Giulia als freelance tekstschrijver, blogger en yoga-instructrice. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar tegenwoordig is haar favoriete onderwerp toch wel het kleine meisje in haar buik!

Reageer op dit bericht