Snissing?! #Sharon

Bekkenbodem … wat een raar onderdeel is dat! Voor mijn zwangerschap had ik er vaag van gehoord en tijdens mijn informatie en Google verslaving kwam deze wel eens voorbij. Mijn focus lag alleen met name op de zwangerschap en bevalling, net alsof er daarna niks bestond ofzo, raar mens, ik weet het. Ik kan mij nog herinneren dat ik voor het eerst hard moest niesen en tegelijkertijd merkte dat ik urine verloor. Ik had toen al een redelijke buik en schaamde mij kapot! Hoezo gebeurde dit? Wat was er mis?

Na het betere scroll-werk door de diverse pagina’s op internet bleek het een redelijk normaal verschijnsel. Oh, the perks of being pregnant … Yay! Op Engelstalige sites werd het liefkozend ‘snissing’ genoemd. De samenstelling van woorden hoef ik niet toe te lichten neem ik aan. Wanneer je bevallen was werd het minder en naarmate je herstelt verdween het weer. Nou, bij mij heeft het een wat langere nasleep. Ik merk dat waar ik voorheen rustig een uur mijn plas kon ophouden, nu moet ik echt gaan bij de eerste aandrang. En tot mijn ontzetting had ik het recent weer tijdens een enorme hoestbui. Ja, die van dat griepvirus waar je zo moeilijk doorheen komt. *zucht*

Lees ook

Ergens heerst er schaamte en misschien wel vanuit de zindelijkheidstraining wanneer je een ‘ongelukje’ had. Ik merk dat er weinig wordt gesproken over urineverlies na je zwangerschap en dingen als verzakking. Het blijkt dat veel vrouwen hier last van hebben, of last van gaan krijgen. Van dit laatste schrok ik nogal. Veel vrouwen krijgen op latere leeftijd last van urineverlies mede door het krijgen van kindjes.

Hoe kan het dat elke reguliere supermarkt incontinentie verband verkoopt en we er zo weinig over horen? Hoezo kreeg ik geen preek, zoals over anticonceptie(awkward!!!), na mijn bevalling over de noodzaak oefeningen te gaan doen en wanneer je aan de bel moet trekken ten aanzien van urineverlies en verzakking? Soms vraag ik mij af of dit onderwerp ook zo onderbelicht was als het bevallende mannen betrof. Er blijft enorme ongelijkwaardigheid in de medische wereld ten aanzien van het vrouwenlichaam.

Laten we wat vaker de dialoog aangaan waardoor het uit de taboesfeer gehaald wordt en je juist handvatten aangereikt krijgt die kunnen zorgen voor verbetering. Laten we de ‘ernst’ hiervan inzien zodat er meer onderzoek kan worden gedaan waardoor onze dochters dit probleem misschien niet eens meer als zodanig kennen. En misschien de kraamverzorgster degene laten zijn om hier voorlichting en oefeningen in te geven? Ideetje?

Wat is jullie ervaring?

Lees ook van Sharon: ‘Waar streef jij naar in 2019? Dit zijn mijn 4 voornemens’

Lees meer blogs van Sharon

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Reageer op dit bericht