Sorry, ik ben tijdelijk ontoerekeningsvatbaar! #Annette

Zwangere vrouwen zijn gewoon verminderd toerekeningsvatbaar. Daar ben ik nu tijdens mijn derde zwangerschap wel achter. Wie denkt dat een aanstaande moeder gewoon normaal mee kan draaien in de maatschappij alsof er niks aan de hand is, die heeft het mooi mis. Bij zwangerschapstesten zouden ze eigenlijk een bijsluiter moeten toevoegen met ‘Pas op! Veel voorkomende bijwerkingen: spontane misselijkheid, onverklaarbare huilbuien, woedeuitbarstingen en rare eetgewoontes. Gelieve uit de buurt te blijven van: veel te dure schattige babyspullen, slechte soaps en slapende partners’.

Terwijl ik mijn best doe om mijn aandacht bij mijn werk te houden, dwalen mijn gedachten af naar de vorige avond. De tranen springen me meteen weer in de ogen als ik eraan denk. Niet doen Annet, dit is echt absurd. Richt je op je werk. Niet. Aan. Denken. Maar voor ik het weet, voel ik al een kleine traan over mijn wang druipen. Oké, jij spoort echt niet. Ik mompel snel een excuus naar mijn collega en loop naar de wc. Nog meer tranen volgen. In gedachten zie ik het zo weer voor me. Hoe die enge, harige achtvoeter over mijn slaapkamermuur kroop en hoe ik in een welgemikte zwaai zijn leven stopte met mijn lievelingsschoen. Ik huil niet omdat die spin nu dood is, maar wel omdat zijn platte, gekronkelde poten nu onder mijn schoen plakken. Die kan ik dus niet meer aan, want ik ben als de dood voor spinnen en als resultaat daarvan moet ik nu op knellende veterschoenen lopen. Verstandelijk weet ik ook wel dat het idioot is om daarom te zitten janken, maar ondanks dat stromen de tranen rijkelijk. Karma is a bitch.

Ik moet zeggen dat de bizarre huilbuien om niks, de vreemde eetgewoontes en de verwarde acties dit keer lang uitbleven. Tijdens mijn eerste zwangerschap zat ik meteen de eerste maanden al te grienen bij GTST en was de patat speciaal niet aan te slepen. Nu ben ik de eerste 32 weken redelijk normaal doorgekomen. Naja, normaal … Ik heb ook wel momenten gehad waarop ik een eeuwigheid voor mijn huisdeur stond te wachten, terwijl ik verwoed op het knopje van mijn autosleutels drukte om de deur open te maken. En ‘gewoon’ even boos zijn is er ook niet meer bij. Dat gaat al sinds het eerste trimester van standje ‘ik hou van jou, je bent de liefste man op aarde’ naar ‘HOE DURF JIJ EERDER OP BED TE LIGGEN DAN IK!? JE NEST UIT, NU!’ Gelukkig geeft het niet alleen maar nadelen, want mijn huis ziet er als nieuw uit dankzij de plotselinge nesteldrang en de eigenaresse van de lokale babykledingwinkel kan deze zomer dankzij mij een extra luxe vakantie boeken. Waar ik die bergen babykleertjes moet laten is wel een probleem …

Die extreme emoties en dat chaotische hoofd worden natuurlijk gewoon veroorzaakt door de zwangerschapshormonen, maar voor een deel ben ik er ook echt aan toe om mijn lichaam weer helemaal voor mezelf te hebben. Hoe gezellig dat getrappel in mijn buik ook is! Negen maanden zwangerschap, inclusief een onverwachte buikoperatie tussendoor, bloedarmoede en een lage bloeddruk en een steeds minder goede nachtrust, beginnen nu hun tol wel te eisen. Mijn lijf is druk bezig om een compleet nieuw mensje in elkaar te zetten en met veel andere dingen kan en wil ik me nu even niet meer bezighouden. Dan maar tijdelijk ontoerekeningsvatbaar. We krijgen er over een paar weken iets heel moois voor terug en daarom neem ik die ‘bijwerkingen’ er graag bij. En mijn omgeving hopelijk ook.

Lees meer blogs van Annette

Annette van den Berg

Annette (33) is getrouwd met een rasechte Ier uit Dublin, waar het gezin ook een paar jaar heeft gewoond. Nu zijn ze samen met hun twee kinderen, Jonah Gabriel (5) en Finn Frederick (2), weer terug in Nederland. Eind deze zomer verwachten ze een derde zoon om de chaos compleet te maken. Naast freelance schrijver is Annette ook Mama & Baby pilates instructrice om moeders fit door de zwangerschap heen te loodsen en om daarna ook weer goed te herstellen. Schrijven en reizen zijn haar grote passies, al komt ze tegenwoordig niet veel verder dan de dagelijkse ritjes naar school en weer terug.

Leave a comment (1)