Speelgoedpistolen, kan dat nog anno 2019?! #Annette

Speelgoedpistolen. Het is nogal een issue anno 2019. Geef je je kind er nou wel eentje om mee te spelen of niet? Eerlijk gezegd zag ik er geen kwaad in, tot mijn lieve, kleine peuter iedereen toeriep dat ze dood waren.

“Pang, Pang … jij dood mama.” Met een tak als pistool loopt Finn rond te rennen, ontwijkt daarbij denkbeeldige tegenstanders en komt af en toe langs om mij even bij zijn spel te betrekken. Als klein meisje vond ik die klappertjespistolen met echt kruit erin geweldig en renden we achter elkaar aan als cowboys en Indianen. We schoten elkaar dan ook “dood”, maar ik heb er als volwassene geen neiging aan overgehouden om andere mensen wat aan te doen en daarom zie ik er weinig kwaads in.

Lees ook

De juf op de peuterspeelzaal benoemt het toch nog even tijdens het beoordelingsgesprek. “Hij doet soms alsof hij andere kinderen neerschiet, wat vinden jullie daar thuis van?” Ja, goeie vraag. In mijn ogen is het gewoon spel. Soldaten, superhelden, vechten en wapens zijn erg in trek en hij is verder hartstikke sociaal en meelevend. Hij is de eerste die je komt troosten als je echt pijn hebt bijvoorbeeld, maar ik kan me voorstellen dat het vervelend overkomt.

Ik kan er natuurlijk voor kiezen om geen speelgoedpistooltjes in huis te halen en tekenfilmpjes met geweld erin kijkt hij al nooit, maar waar trek je de grens? Ze spelen net zo lief riddertje met zwaarden of superhelden met speciale krachten en anders gaan ze wel ouderwets een potje worstelen met elkaar. En mogen waterpistolen dan nog wel? Mijn jongens hebben al genoeg aan afgebroken takjes om elkaar mee achterna te zitten en ze schateren het uit van plezier. Het zijn net een stel van die jonge welpjes die elkaar te lijf gaan, met of zonder speelgoedwapens …

Toch zet het me wel aan het denken, zeker na die afschuwelijke aanslagen de laatste tijd. Helemaal verbannen hoeft niet, maar het spel een beetje sturen kan geen kwaad. “Mama, Mario dood … Zo, nou weer levend”, zegt Finn terwijl hij zijn rode Mario pet weer op zijn hoofd zet. De dood betekent voor hem nog lang niet hetzelfde als wat het voor ons betekent, want in zijn hoofd spring je een tel later gewoon weer op alsof er niks gebeurd is. “Nee, Finn, zeg maar niet ‘dood’. Dood is niet zo leuk. Zeg maar ‘Mario is af’.” Hij kijkt me nog een keer vragend aan. “Af?” Ja, af. Hij haalt z’n schouders op en rent op zijn volgende doelwit af. “Ja Jonah, jij af!” Klinkt toch alweer iets beter dan ‘dood’, vind je niet!?

Lees ook de andere blogs van Annette

Annette van den Berg

Annette (34) is getrouwd met een rasechte Ier uit Dublin, waar het gezin ook een paar jaar heeft gewoond. Nu zijn ze samen met hun twee kinderen, Jonah Gabriel (6) en Finn Frederick (3), weer terug in Nederland. In september is ze bevallen van een derde zoon Sean. Naast freelance schrijver is Annette ook Mama & Baby pilates instructrice om moeders fit door de zwangerschap heen te loodsen en om daarna ook weer goed te herstellen. Schrijven en reizen zijn haar grote passies, al komt ze tegenwoordig niet veel verder dan de dagelijkse ritjes naar school en weer terug.

Reageer op dit bericht