Stiefmoeder zijn: onvoorwaardelijke liefde vs machteloosheid

Hoi lief klein meisje. De perfecte combinatie van prachtige eenhoorn en vuurspuwende draak. Wat ben ik de afgelopen vier jaar ontzettend veel van jou gaan houden zeg! Mijn eigen zoon is inmiddels 21 jaar en ik had absoluut geen kinderwens meer. Al die ellende met nachtvoedingen, poepluiers, zindelijkheidstraining enzovoorts had ik al gedaan. Nu was het mijn tijd om te gaan genieten van het leven zonder kinderen om me heen. En toen leerde ik je geweldige vader kennen.

De eerste keer dat ik jou ontmoette zat je bij papa op schoot en keek je met die prachtige grote blauwe ogen van je oplettend in het rond, je was 17 maanden oud en lopen deed je alleen langs de bank of tafel. Het viel mij op dat jij precies doorhad dat je van bank naar tafel kon stappen zonder die los te laten, dus ik vertelde papa dat hij elke dag de tafel een centimeter verder bij de bank vandaan moest zetten. Ik weet nog dat papa een beetje argwanend en lacherig reageerde, want hij en oma waren al maanden bezig om jou aan het lopen te krijgen. Een week later stuurde hij mij een filmpje waarop te zien was dat je trots door de kamer liep. Wat was ik trots op ons!

Lees ook

Inmiddels ben je vijf jaar oud en de afgelopen jaren heb jij mij net zoveel geleerd als ik jou. Vanwege je ontwikkelingsachterstand kon ik alle ervaring die ik had als het om kinderen ging weggooien. Jij daagde mij uit om dingen op een andere manier te bekijken, bedenken, aan te pakken en op te lossen.

Al een jaar of drie zijn artsen en hulpverleners op zoek naar waar jouw achterstand vandaan komt. Dat hebben we nu eindelijk ontdekt. En nu vraag ik jou om mij te leren hoe ik moet omgaan met dit gevoel van machteloosheid. Het ene moment zat je lief op de bank bij papa, het volgende moment zaten we in het ziekenhuis.

Uitdrogingsverschijnselen dankzij de buikgriep en de hittegolf. Je moest twee weken in het ziekenhuis blijven. Daar lag je dan, mijn kleine grote vriendin. Infuus aan je arm, stekkertjes voor de hartmonitor op je buik geplakt. Nu blijkt dat je een behoorlijk zeldzame nierziekte hebt. De rest van je leven zal je medicatie moeten innemen, de kans op dialyse is reëel en zelfs een transplantatie kan in je toekomst liggen.

De eerste nacht in het ziekenhuis bleef papa bij je, ik ben naar zijn huis gefietst en heb op jouw kamertje tegen jouw bed aan heel hard zitten huilen. Nu zitten jij, papa en mama in een achtbaan vol met doktersafspraken, gesprekken met diëtisten, voorlichtingsbijeenkomsten met hulpverleners enzovoorts. En ik? Ik wacht elke keer vol spanning tot papa mij belt om te vertellen wat er is gezegd, want ik ben maar de vriendin van papa, geen belanghebbende, geen gezag niets. Papa en ik wonen niet eens samen en mama ziet mij liever gaan dan komen. Bij dat soort gesprekken maakt het niets uit dat ik je al vier jaar verschoon, voer, aankleed, douche, troost en knuffel.

Bij dit soort gesprekken is de stiefouder niets, totaal onbelangrijk. En dan kom je uit school, je loopt op mij af, slaat je armpjes nog steviger om mijn nek dan een anaconda zou kunnen. Je kijkt papa heel ondeugend aan en zegt: “Dit is mijn stiefmama! MIJN!” Op dat moment maakt het mij even helemaal niets uit dat artsen, mama en hulpverleners mij totaal onbelangrijk vinden. JIJ vindt mij wel belangrijk. En weet je wat? Ik jou ook!!

Deze blog is geschreven door (stief)mama Aurora.
“Ik wil anoniem blijven dus ik noem mezelf Aurora. Dat is de echte naam van sprookjesprinses Doornroosje. Mede door sprookjes heeft vooral de stiefmoeder een negatieve klank/reputatie. Wie weet kan ik dat beeld iets bijschaven.” 🙂

Meer gastblogs lezen?

Volg je WIJ al op Instagram?

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Reageer op dit bericht