‘Superleuk hoor dat moederschap, maar nu even niet!’

Zwanger zijn, baren, borstvoeding, slapeloze nachten, onzekere tijden en de grootste uitdaging die volgt: de opvoeding. Wij moeders hebben het niet altijd even makkelijk, dit ervoer ik de laatste weken ook weer (iets met slapeloze nachten en doorkomende kiezen) tot ik deze opmerking kreeg van een medemoeder.

Ik zie ze dagelijks lopen, in de gangen van de kinderopvang, over straat met loodzware tassen vol boodschappen en jengelend kind aan de arm, in de speeltuin wachtend tot hun peuter klaar is met zijn woedeaanval. Moeders die het zwaar hebben, die honderd ballen tegelijk omhoog moeten houden en alles in haast proberen te regelen terwijl hun kinderen daar eigenlijk de dupe van zijn. En dat zien ze, dat voelen ze en daardoor voelen ze zich schuldig.

Lees ook

Dat doe ik ook, elke dag. Als ik de keuken probeer op te ruimen om te kunnen koken terwijl mijn zoon liever met mij stoeit. Als ik haastig met hem na het kinderdagverblijf langs de supermarkt ren voor wat last minute boodschappen terwijl hij moe is en hongerig. Als hij wil genieten van onze tijd samen in de ochtend terwijl ik met een halve korst brood in mond mijn mascara probeer op te smeren terwijl ik ook wat brood in zijn mond probeer te krijgen omdat ik naar mijn werk moet. Ik ben zijn moeder, maar ik ben ook de schoonmaakster, opruimdame, boodschappenkoerier, carrièrevrouw en algehele regelteef.

Die schuld druipt van mijn gezicht, maar ook op de gezichten van andere moeders. We doen zo hard ons best, maar krijgen het gewoon niet allemaal voor elkaar. Mijn buurvrouw is ook zo’n moeder, ik zie haar bijna dagelijks, ze worstelt af en toe met het moederschap, ze vindt het fantastisch, maar ook best zwaar. Ik kom haar tegen in de gang, een pasgeboren baby in de draagdoek, een zieke peuter hangend aan haar arm en een rugzak vol boodschappen en een slapeloze nacht voor de boeg. Mijn anderhalf-jarige probeert krijsend met man en macht alleen de trap op te komen terwijl ik met mijn handen vol spullen sta en in een flits kruisen onze gezichten elkaar en beginnen we allebei heel hard te lachen, “Superleuk hé, dat moederschap, maar nu echt even niet!” roept ze tegen me.

Later op de avond lig ik op de bank en laat ik haar uitspraak tot me doordringen. Opeens voel ik de schuld van me afglijden. We moeten het ook allemaal maar doen (al die ballen omhoog houden) en het ook nog eens met een grote glimlach (en dat gaat gros van de tijd), maar soms heb je van die momenten dat het allemaal even niet gaat. En daar hoeven we ons dus helemaal niet schuldig om te voelen. Dat mogen we best wat vaker tegen elkaar uitspreken.

Hear, hear!

Niemand is perfect en we doen allemaal maar wat, dus in plaats van kritiek op moeders te hebben die ook maar hun best doen pleiten wij voor wat meer steun en eerlijkheid af en toe. Zo helpen we elkaar een stuk meer dan door mooi weer te spelen. #stopmommyshaming #startmomsupport

Magali Schouten

Online editor bij WIJ à la Mama, megatrotse mama van Lukas (18 mnd) samen met papa Tim. Foodlover, kattenvrouwtje en creatieveling wonend in Amsterdam.

Reageer op dit bericht