Taboe doorbreken: laten we klagen mama’s!

Laten we even lekker ongenuanceerd keihard klagen mama’s. Nouja we? Ik dan, want dat kan ik goed. Durf je het aan? Ik beloof je, het loopt goed af.

Die tweeling hè, die oh zo lieve mooie schattige mopjes. Het is me een stel. Eerst die schijtzwangerschap en toen dat fantastische herstel. Daarna kon het genieten beginnen. Zou je denken dan hè? Dat hebben we toch zeker een week gedaan. En wat er toen gebeurde, allemachtig prachtig, dat zag je niet terug op Facebook, want hè op Facebook is ieders leven mooi en fantastisch.

Lees ook

Maar man, ik zeg je dit: die oh zo lieve mooie schattige mopjes kunnen een partij krijsen! Niet normaal. Vijf weken aan een stuk, dag en nacht, vol gas. Of het niks was. Alles uit de kast gehaald, alles geprobeerd. Niets hielp. Ze krijsten, allebei, dag en nacht.

Papa met zijn engelengeduld trok het ook even niet meer. Toen hij midden in de nacht heel wanhopig zei “dat ‘ie ze niet zo aardig vond”, was ik in staat een dansje te doen. TIKKEM-AAN-VRIEND. Ik vind er ook geen moer aan! Godzijdank, hij vond het ook. Dus het lag niet aan mij.

Ik biecht op: ik was bijna in staat ze weg te doen, nooit echt gedaan natuurlijk, maar heb getwijfeld. Ik kan nu ergens ver weg begrijpen dat als je in een labiele staat verkeerd, je rare dingen kunt gaan doen. Gewoon uit onmacht.

Papa ging elke dag werken en kwam thuis in het gekrijs en dat hield niet op. Ook ’s nachts ook niet. Dag in, dag uit. Natuurlijk vond hij er niks aan. Er was ook niks aan.

Half 3 ’s nachts heb ik de osteopaat gemaild. Dat was ongeveer het enige wat we nog niet geprobeerd hadden. Ik mailde dat ik de volgende dag zou komen, of er plek was of niet. Maar er was plek! Kwart voor negen belde de assistent, kwart over tien zat ik daar. Met gillend tweekoppig orkest. Die arme schatjes bleken helemaal vast te zitten. Ik ondertussen ook. Bij elke snik kreeg ik kramp in mijn nek en schouders. Enfin. We zijn twee keer geweest en echt: engeltjes!

Het is eigenlijk taboe om dit openlijk op het world wide web te zetten. Maar waarom eigenlijk? Baby’s zijn nou eenmaal niet altijd fantastisch. Het is loodzwaar. Je mag het als ouders toch heus af en toe even niet meer zien zitten. Of maakt me dat dan gelijk een slechte ouder? Waarom moet het altijd mooi en prachtig zijn? Een beetje meer medeleven met alle ouders zou fijn zijn. Het kan me niet schelen of je nu de kinderbescherming wil bellen of niet.

Ik vond het een verschrikkelijke tijd, maar geniet nu intens van ze. We hebben vrolijke baby’s nu. Ze lachen continu. Kijken vrolijk om zich heen. Brabbelen en kraaien. Ze zijn fantastisch. Huilen heus nog wel af en toe, maar dat hoort er bij.

En hoe erg het ook was, papa en ik bleven lachen. Met en om elkaar. Op een nacht kwam ik beneden. Meisjes ingebakerd, al gillend op de rechterhelft van de bank, papa links met een koptelefoon op, die niet ingeplugd was. “Dat dempt het een beetje”, zei die. We zongen en verzonnen liedjes: ‘Het duurt te lang, je krijst nu al een tijdje, het duurt te lahaaang’, of ‘Mn moeder kan me niet verdragen’.

Ik ben blij dat zij nu pijnvrij zijn en niet meer zo huilen. Dus als je me zoekt? Drie maanden na de bevalling zit ik er; die mooie roze wolk en ik kom er voorlopig niet vanaf. 😉

Deze blog is geschreven door Donja, getrouwd met Romy (aka Romes), moeder van Tijn (6 jaar), Abel (4 jaar) en Evi en Noé (3 maanden) en twee honden.

© Jody Deijnen

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Leave a comment (5)