Te vroeg geboren #1: ‘Mijn meisje woog 570 gram tijdens de geboorte’

Vandaag is het Wereld Prematuren Dag met extra aandacht voor alle kinderen die te vroeg geboren zijn en de enorme impact die dit heeft voor zowel het kind als de ouders. Onlangs kregen wij op de redactie een mail van Kayleigh. Ze vertelt dat ze in haar 27e zwangerschapsweek een spoedkeizersnee kreeg. Haar dochter woog toen 570 gram. De komende weken deelt ze haar verhaal op WIJ à la Mama. Vandaag het eerste deel, lees je mee?

“Daar lig ik dan, in een ziekenhuisbed op de vierde verdieping van een ziekenhuis in Rotterdam. Mijn man en ik hebben net vreselijke gesprekken achter de rug. We dachten dat alles goed ging. Tot vandaag. Ik ben 26 weken zwanger van een meisje. Op de 3D echo is te zien dat onze baby aan de kleine kant is. Ik krijg een extra afspraak om haar groei te controleren. Het is dan 21 juni, ik zal de datum nooit meer vergeten. Alle artsen komen langs. Het is mis. We krijgen het volgende te horen.

Lees ook

“Uw dochter wordt op 500 gram geschat, dit is de grens dat we haar gaan helpen. Willen jullie dat ze behandeld wordt? Als het beademingsbuisje in haar keeltje past, heeft zij 50% kans om te overleven, maar van die 50% is 1/3 deel zwaar gehandicapt, 1/3 deel licht gehandicapt en 1/3 deel haalt het zonder handicap. Houd er rekening mee dat uw dochtertje het niet zal halen en we haar naar alle waarschijnlijkheid niet kunnen helpen …”

Bam! Daar lig ik dan … in mijn gedachten afscheid nemend van ons kleine meisje, waar ik nu al zo veel van hou. Ik voelde haar schopjes en haar bewegingen. Hoe kan het zijn dat het zo slecht met haar gaat in mijn buik!? Ik snap er niets van.

De dagen hierna lijken eeuwig te duren. Ik krijg longrijpingsprikken en twee keer per dag lig ik aan de CTG-scan. Wonder boven wonder doet ons kleine meisje het beter. Wel voel ik haar steeds minder en op zaterdag vraag ik een extra CTG-scan aan. Het is foute boel, alle artsen komen erbij en ik mag absoluut niet meer uit bed. Plassen moet op bed in een po en de CTG blijft aan.

Het gaat slecht, ons kleine meisje is aan het knokken. Ik krijg een shot medicatie voor haar hersenen en darmen. Ik zou het er warm van krijgen, maar ik merk niets. Voordat ik dat echt kan uitspreken, word ik gloeiend heet en tot het midden van mijn arm kleurt het rood. Een infuus volgt, zodat ik dit medicijn continu binnen krijg.

Het ziekenhuis is vol en ik moet overgeplaatst worden naar Veldhoven. Dit is anderhalf uur van mijn woonplaats vandaan. Nog voordat we de ambulance in moeten doet ons kleine meisje het heel slecht. Ze wachten nog 20 minuten. Haar hartslag gaat weer de goede kant op en met zwaailichten en loeiende sirenes rijden we met spoed naar het ziekenhuis in Veldhoven.

Daar aangekomen wordt alles gecontroleerd. Ons meisje beweegt niet meer … haar hartje klopt nog wel, maar ze doet aan brainsparring. Dit betekent dat ze helemaal stil blijft liggen, zodat alles naar haar hersenen gaat. Ik kleed mij als een razende uit en we gaan direct naar de OK.

Binnen nu en een half uur zijn we papa en mama.

Het voelt of ik in een slechte serie ben beland. Ik lig inmiddels op de uitslaapkamer en ik ben net een uur moeder van een heel klein meisje. Ik lig ALLEEN … zonder ons mooie meisje, zonder mijn man. Helemaal alleen in een uitslaapkamer. Waar ik een uur geleden nog krap 27 weken zwanger was, heb ik nu een spoedkeizersnee gehad en is mijn kleine meisje in een couveuse met haar papa naar de NICU gebracht. Ik krijg een morfinepomp en eet ijsjes. Hemels, na 12 uur geen eten te hebben gehad, maar ik wil nu toch echt naar mijn dochtertje.

Ik weet niks, haar start was goed, maar hoe doet ze het nu? Waar is ze precies ? Eindelijk na 1,5 tot 2 uur mag ik naar mijn dochter. Ik ga een lift in en eenmaal in de gang rijd ik langs een kamer waar ik mijn ouders zie zitten. Ik steek stoer mijn duim omhoog, maar ik ben bang … vreselijk bang.

Aangekomen op de NICU zie ik een glazen huisje en mijn man vol trots met zijn handen door twee raampjes de verpleegster ondersteunen met het aanleggen van alle slangetjes. Ineens maakt het bang zijn plaats voor trots … Daar zit hij, net een paar uur vader met zijn handen door twee raampjes om zijn dochter de veiligheid te bieden die zij nodig heeft. Ik huil van trots. Als dit allemaal maar goed komt.”

Deze blog is geschreven door Kayleigh Smits.

Lees ook deel 2 van Te vroeg geboren

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (3)