Terug naar de sportschool: confronterende me-time #Sharon

Na mijn herstel van de heftige bevalling van Marlie is het dan zover: ik ga terug naar de sportschool. Voor mij een prettige plek, omdat ik er altijd mijn ‘ei’ kwijt kan. Bewegen helpt mij namelijk om de de perikelen van de dag kwijt te raken. Ik voel me fijn daarna en het is ook even tijd voor mezelf. En aan dat laatste heb ik echt behoefte na een jaar lang fulltime moederen.

Na het inschrijven kom ik thuis tot de ontdekking dat ik toch nog wat ‘voller’ ben dan ik gehoopt. Mijn sportkleding zit net te strak en waar ik voorheen strakke items droeg zonder mouwen, voel ik nu de noodzaak om mezelf te bedekken. Het gevolg is een strakke laag die het losse vel in bedwang houdt en daarover iets wijds om de contouren wat te verdoezelen. Afgetopt met een sportvest wat net te warm is, maar de aandacht afleidt. En dan stap je vol goede moed de sportschool binnen en zie je jezelf in die spiegels … zo confronterend! En er zijn veel spiegels … héél véél spiegels.

Lees ook

Er is een hoop veranderd kan ik je zeggen. In de tijd dat ik nog veel sportte, mocht je geen los haar hebben, stonden mensen niet voor de spiegel selfies te maken, was een handdoek gebruiken verplicht en zag je geen perfect opgemaakte snoetjes, maar rode gezichten met zweet.

Nu zie ik mensen op apparatuur zitten zonder activiteit, omdat ze druk zitten te appen, of hun spieren flexen in de spiegel en daarnaast veel mannen die ‘legday’ overslaan. Prachtige lichamen, perfect gestyled in erg weinig kleding. En daar loop je dan … onzeker over je veranderde lichaam tussen al die ‘perfectie’.

Mijn lijf heeft het mooiste kind gecreëerd dat er bestaat … mijn mini! Maar jeetje wat is het soms confronterend om te zien hoe hard je lichaam daarvoor heeft moeten werken en wat voor uitwerking dat nu nog heeft. De blijvende ongemakken waardoor je niet in die pittige spring les terecht kan zonder inlegkruisje. Die sportbh die je nu echt een unaboob geeft en dus weinig flatteus is. Dat ‘buiktasje’ wat een eigen leven leidt tijdens het hardlopen …

Maar god wat ben ik blij dat ik weer kan bewegen. Héél voorzichtig, omdat ik nog steeds bekkeninstabiliteit heb, maar ik beweeg weer! De eerste paar keer sporten is het wennen en confronterend, maar daarna laat ik het los.

Ik train om mijn lijf weer op krachten te krijgen. Om een actieve fitte mama te kunnen zijn. Om te zorgen dat mijn spieren mijn zwakkere bekken en rug wat meer kunnen ondersteunen. Dit laatste is met begeleiding en een absolute must. Ik kom er wel weer, stapje voor stapje tot ik de haalbare verbetering heb bereikt. En in de tussentijd ben ik trots dat ik weer een stap in de goede richting heb gezet!

En dat beeld dat ik zie in de spiegel? Dat accepteer ik, want ik weet welk wonder dit lichaam heeft gecreëerd en dat is zo veel belangrijker en dierbaarder dan al uiterlijk vertoon. Opgelucht ga ik verder, deze mama gaat aan de bak!

Hoe heb jij de eerste keer sporten na je bevalling ervaren? Vertel!

Lees meer blogs van Sharon

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Reageer op dit bericht