Thriller: waar is mama? (deel 6)

Er komt deze week elke dag een spannend nieuw deel online van deze speciaal voor WIJ à la Mama geschreven thriller. Het lichaam van Karin Brandsma, de moeder van Puck (6), is gevonden. Elke dag lees je over haar verdwijning vanuit het perspectief van iemand uit haar omgeving. In zeven delen tellen we terug naar de dag van het noodlot. Wat is er met Karin gebeurd? ​

Dag 4, nacht
Ellen

Lees ook

Daar gaan we weer. Benen uit elkaar en voor de zoveelste keer in de afgelopen dagen de vingers van een wildvreemde gynaecoloog in mij. Acht centimeter, and counting.
Ik schreeuw tegen mijn lijf dat het moet stoppen, ik probeer me schrap te zetten en de ontsluiting stil te zetten, maar ik voel aan alles dat het onomkeerbaar is. Elke wee is weer een beetje heviger dan de vorige, het is net een orkaan die aan me rukt en me meesleurt, ook al grijp ik mezelf aan alles vast. Ik ga verliezen. De orkaan zal me meenemen en er is niks wat ik kan doen om dat te stoppen.
Daar is de volgende wee al. Een onzichtbare ijzeren hand knijpt mijn buik dicht en ik schreeuw het weer uit van pijn en frustratie, van pure woede dat ons dit overkomt. Matthijs knijpt zachtjes in mijn hand, ik wil hem woest wegduwen, maar als de pijn langzaam wegtrekt en ik weer bij mijn positieven kom, zie ik ook tranen in zijn ogen. Lieve Matthijs. Wat een geluk dat hij net thuis was dinsdag. Ik had weer harde buiken, was naar huis gekomen om een paar uur te rusten op bed, maar van rusten kwam niks terecht, want ik was nog maar net binnen of mijn vliezen braken. Ik was volkomen in paniek en hij ook, dat zag ik in zijn ogen, maar waar ik totaal niet wist wat ik moest doen, had hij nog de kalmte om me naar de auto te loodsen en naar het ziekenhuis te rijden. Een paar uur later lag ik in de ambulance naar het AMC en hier lig ik dan, meer dan vijftig kilometer van huis, me doodongelukkig te voelen. Ik heb Matthijs gesmeekt me niet alleen te laten en dat heeft hij ook niet gedaan.
Hij is net zo bang als ik voor wat er gaat gebeuren, maar hij doet er alles aan om mij te steunen. De weeënremmers werken niet meer, de bevalling zet door. Mijn buik is niet langer een veilige cocon voor onze baby. Het zal niet lang meer duren voor ik tien centimeter ontsluiting heb en dan is er geen houden meer aan, dan komt ze.
Blootgesteld aan een wereld waar ze nog niet klaar voor is.
God, laat ze het redden. Alsjeblieft. Alsjeblieft.
De weeën volgen elkaar sneller en sneller op en hoewel de pijn me bijna knock-out slaat, dringt het continu tot me door dat dit het is. Niemand kan nog iets doen om het te stoppen. De artsen niet en ik ook niet. Ze gaat komen. Nu.
De druk op mijn onderlichaam is zo sterk dat ik het laatste restje houvast verlies en me overgeef aan de orkaan. Ik kom van het ene gevecht in het andere. Persen, persen. Nog een keer. Die snijdende pijn van het hoofdje. Dan voel ik haar uit me glijden. Ik doe mijn ogen dicht. Een moment lang voel me leeg, letterlijk leeg. Dan begin ik onbedaarlijk te huilen. Ik zie door mijn tranen heen dat Matthijs ook huilt. Op de tast zoek ik zijn hand.
Onze dochter is geboren.

Susan van Kruijssen

Susan is moeder van een zoon (9) en een dochter (7). Ze schrijft verhalen en is fotograaf. Binnenkort komt haar tweede boek uit.

Leave a comment (1)