Twee-is-nee vs derde op komst. Zijn echt alle clichés waar? #Annette

“Oh wat leuk een tweede zoon. Hou je maar vast hoor, de tweede is vaak de deugniet van de familie.” Al vanaf het moment dat ik zwanger was van mijn tweede zoon hoorde ik die opmerking talloze keren voorbij komen. Met een engel van een oudste zoon dacht ik, ja tuurlijk, zal wel. Ene oor in, andere oor uit, en het was ook een heerlijk goedlachse baby. Maar nu meneer twee-is-nee in zijn peuterpuber-fase is aangekomen snap ik opeens waar iedereen mij voor wilde waarschuwen. We hebben inderdaad een eersteklas klierreet in ons midden!

Het begon allemaal nog vrij onschuldig. Van de een op de andere dag hoor ik alleen nog maar “nee” en “isse mij” uit z’n mondje komen. Zijn oudere broer moet het vaak ontgelden en wordt tijdens het spelen regelmatig van achteren besprongen door zijn kleinere broertje die wil worstelen en niet opgeeft tot hij hem op de grond gewerkt heeft. Na talloze keren ingrijpen heb ik nu zoiets van; vecht het maar uit jullie twee, mama drinkt nu even een kopje thee. Het zal wel goed zijn voor de broederband, want ze zijn ondanks alles de beste vriendjes en lijken zelfs schik te hebben in die voortdurende krachtmeting.

Lees ook

Het klieren met zijn broer vind ik prima. Het hoort bij broertjes zijn. Maar toen hij een tijdje terug met een joekel van een luid kakelende en spartelende kip onder zijn armen aan kwam lopen, die hij aan zijn veren uit het kippenhok had gesleurd, dacht ik toch even: heb ik dat geproduceerd?! Ook eet hij expres zijn snot op zodra ik naar hem kijk, doet hij zijn best om een harde boer te laten na het drinken, trekt hij onder het eten de gekste bekken om ons aan het lachen te maken en pies en poep-grapjes zijn blijkbaar hilarisch wanneer je pas twee jaar oud bent en net een paar woorden kunt zeggen.

’s Nachts maakt hij er helemaal een mooi feestje van. Zodra iedereen slaapt, klimt hij uit bed om op zijn dooie gemakje het huis op stelten te zetten. Zo zijn we al eens wakker geworden met een badkamer die besmeurd was met tandpasta, wc-rollen die in de wc waren gegooid, pakjes drinken die leeggespoten op de vloer lagen, alle keukenkastjes en laatjes die opengetrokken waren en een koelkast die leeggehaald was. Na zijn tochtje door het huis klautert hij bij ons in bed en valt in slaap, soms met een gezicht volgekleurd met stift of een mond zwart van de chocola. Ten minste, dan hoop ik maar dat dat bruine spul chocola is.

Nu ik zwanger ben van een derde zoon krijg ik vooral te horen hoe makkelijk een derde kind vaak is en dat die heerlijk zijn eigen gangetje gaat en alles wel prima vindt. Ik hoop dat deze mensenkenners weer gelijk krijgen en dat we er niet nog zo’n Dennis the Menace bij krijgen. Al moet ik ook vaak stiekem lachen om dat ondeugende smoeltje met die bruine pretoogjes.

Heb de vorige blog van Annette al gelezen? Hilarisch: ‘Help! Ik heb last van nesteldrang’

Lees meer blogs van Annette

Annette van den Berg

Annette (33) is getrouwd met een rasechte Ier uit Dublin, waar het gezin ook een paar jaar heeft gewoond. Nu zijn ze samen met hun twee kinderen, Jonah Gabriel (5) en Finn Frederick (2), weer terug in Nederland. Eind deze zomer verwachten ze een derde zoon om de chaos compleet te maken. Naast freelance schrijver is Annette ook Mama & Baby pilates instructrice om moeders fit door de zwangerschap heen te loodsen en om daarna ook weer goed te herstellen. Schrijven en reizen zijn haar grote passies, al komt ze tegenwoordig niet veel verder dan de dagelijkse ritjes naar school en weer terug.

Leave a comment (3)