‘Vanuit het niets kleurde ze blauw en draaiden haar ogen weg’

Het was midden december en al een aantal dagen was mijn dochtertje van 4 maanden oud ziek. Het leek een hevige verkoudheid want ze was ontzettend snotterig, hoestte af en toe en ze sliep veel. Ook dronk ze minder goed dan normaal. In eerste instantie maakte ik me weinig zorgen; de ervaring had me geleerd dat een verkoudheidje prima te behandelen was met zetpillen en Luuf, een soort Dampo voor baby’s.

Ook de huisarts concludeerde na een aantal dagen dat het om een verkoudheidje ging. Ik moest me vooral geen zorgen maken. Ergens voelde mijn moederinstinct dat het niet goed was. Mijn dochtertje leek veel zieker dan een ‘simpel verkoudheidje’. Ik wimpelde het weg want de huisarts zou toch gelijk hebben?

Lees ook

De dagen die daarop volgenden kreeg ze het steeds benauwder, hoestte ze meer en meer en leek ze een grauwe kleur in haar gezichtje te hebben. Drinken deed ze ook nauwelijks. Verontrust belde ik de huisarts  maar deze vertelde mij dat dit echt symptomen van een heftige verkoudheid waren en dat wanneer het met twee dagen nog zo was, ik moest bellen… Ik bleef alert en durfde haar bijna niet alleen te laten want mijn moederinstinct vertelde me achteraf gezien zoveel!

Maar toen ze een dag later in mijn armen lag werd ze vanuit het niets lijkbleek, kleurden haar lipjes blauw en draaiden haar ogen weg. Het leek alsof ze dood zou gaan! Toen ik huilend en in paniek de huisartsenpost belde mochten we gelukkig meteen komen. Maar eenmaal in het ziekenhuis aangekomen waren ineens alle klachten weg en zat ik met een ontspannende baby op schoot die zelfs af en toe lachte! Ik snapte er niets van! ‘Ach, mevrouw we snappen best dat u bezorgd bent, maar dat zijn bijna alle ouders met kleine baby’s’, zei de arts nog met een lach…

Toen een arts in opleiding vervolgens ook ons dochtertje controleerde, merkte hij toch op dat er wél wat aan de hand was met onze kleine meid.  Na een aantal extra onderzoeken en een langdurig overleg kregen we te horen dat ze toch opgenomen moest worden, ze had het RS-virus in een ernstige vorm en stond op punt van uitdroging!

Tranen schoten in mijn ogen en mijn emoties namen een loopje met me; onze kleine meid moest door het RS-virus ineens in het ziekenhuis blijven en kwam in quarantaine op de afdeling te liggen. Waarom hadden we er zo lang mee rondgelopen? En waarom hadden de huisarts en de arts in het ziekenhuis mij in eerste instantie niet serieus genomen? Ik had zo duidelijk aangeven dat ik zeker wist dat er meer aan de hand was. En dan ook nog bestempeld worden als overbezorgde moeder? Woest was ik!

Toch zakte mijn woede snel af want ik moest er zijn voor dit kleine meisje. Mijn kleine meisje dat zielig kijkend en meer dood dan levend werd aangesloten aan een infuus. Ik hield haar handje vast en de tranen biggelden over mijn wangen. Dat een onschuldig verkoudheidje zo kon eindigen!

Dagenlang heb ik bij haar bedje gezeten. Lange dagen waarin vooral de eerste dagen erg zwaar waren. Gelukkig knapte ons meisje na een aantal dagen op en na een ziekenhuisopname van 8 dagen mocht ze gelukkig weer gezond mee naar huis!

Meer informatie over het RS-virus vind je op WIJ.nl.

Anoeska de Vries

Anoeska de Vries (41) woont samen met Jan in een klein dorp in Friesland. En dat is gezellig, want het samengestelde gezin bestaat uit 6 kinderen (0, 1, 5, 7, 9 en 19 jaar). Anoeska heeft daarnaast een leuke baan in de jeugdzorg.

Leave a comment (3)