Waarom die geplande keizersnee mij goed ‘bevallen’ is! #Giulia

Natuurlijk droomde ik er als aanstaande moeder van om mijn kind zelf op de wereld te zetten. Ik verheugde me op het moment dat de weeën zouden beginnen of mijn vliezen zouden breken. In mijn hoofd hoorde ik mezelf mijn man al bellen om te zeggen dat zijn dochter eraan kwam. Ik hoopte dat ons meisje zelf aan zou mogen geven wanneer ze er klaar voor was … Niets van dat alles gebeurde, maar toch had ik een droombevalling!

Al sinds ik met 30 weken officieel medisch zwanger werd, had ik het gevoel dat ons kind met een keizersnee ter wereld zou komen. Het was totaal niet ter sprake gekomen, maar onze stuitligger met haar kleine hoofdje gaf me wat dat betreft niet veel hoop. De weken verstreken en madam bleef stug liggen hoe ze lag. Wij kwamen voor een lastige keuze te staan: stuitbevalling of keizersnee? Dat we met de tweede versiepoging bij 36 weken ontdekten dat mijn baarmoeder de vorm van een hartje heeft, maakte het er niet gemakkelijker op. Zou dat een stuitbevalling extra risicovol maken? Niemand kon het ons vertellen.

Lees ook

Wij besloten ons meisje te laten bepalen. We planden een keizersnede in, maar zou ze zich eerder melden, dan zou ik op mijn gevoel afgaan. Ik wist dat ik de beslissing niet vooraf zou kunnen maken, maar dat ik op het moment suprême wel zou weten wat de juiste keuze zou zijn.  Toen we eenmaal dé datum te horen kregen, hadden we echter al het gevoel dat het wel eens daadwerkelijk die dag zou kunnen worden.

Op dinsdag 18 juni trokken we rond 12.30 uur de deur achter ons dicht, wetende dat we een paar dagen later terug zouden keren als kersvers gezinnetje. Hoe raar is het om op je dooie gemakje naar het ziekenhuis te gaan voor een afspraak om je kind geboren te laten worden?! Ik vond het een absurd gevoel, maar toch kon de controlfreak in mij het ergens wel waarderen.

We prikten bloed, meldden ons op de kraamafdeling en lagen voor de laatste keer aan de CTG. Na al die keren aan die monitor genoot ik nu heel bewust van de hartslag van ons meisje, want dit was toch echt de laatste keer dat ik die vanuit mijn buik zou horen. Ik mocht voor de laatste keer zelf naar het toilet en voor we het wisten werden we naar de operatiekamer gereden. Tijd voor de ruggenprik! Het deed me minder pijn dan ik had verwacht, maar ik voelde ook veel meer dan verwacht …

De anesthesist keek me minuut na minuut verbaasder aan: ‘Voel je dit echt nog?!’ Ja, ik kon mijn benen zelfs nog bewegen. Ik raakte lichtelijk in paniek. Wat als ik onder gehele narcose zou moeten? Dat was echt mijn grootste nachtmerrie: wakker worden en opeens mama zijn. Ik wilde mijn kindje zelf geboren zien worden! Gelukkig had de anesthesist een paardenmiddel achter de hand. Nog een keer vooroverbuigen met die enorme buik en weer zo’n vervelende prik erin. Binnen no-time waren mijn benen compleet verdoofd en hoeveel moeite ik ook deed om ze te bewegen, ik kreeg ze niet omhoog!

Eindelijk, de operatie kon beginnen. Mijn man zat naast mijn hoofd en keek om het doek heen hoe ze me opensneden. Zelf kon ik in de weerspiegeling van de lamp boven me ook een glimp opvangen van wat er gebeurde. Al na een minuut vroegen ze ons nogmaals of we wilden zien hoe ons meisje geboren werd. “Ja!” riepen wij in koor. Snel bereidden ze zich voor en voordat we ons realiseerden dat het doek al verdwenen was, zagen we onze dochter! De tranen sprongen in mijn ogen: ZE IS ER!

Met papa en de verpleegkundige werd ze naar een tafel aan de zijkant van de operatiekamer gebracht voor de eerste controles. Papa mocht een laatste stukje navelstreng afknippen en de allereerste allerkleinste luier omdoen. De verpleegkundige vroeg hoe ze heette en voor het eerst spraken we beiden vol trots haar naam uit: Ella.

Van wat er in mijn buik gebeurde kreeg ik niets meer mee. Al na een paar minuten lag mijn dochter op mijn borst. Beduusd keek ze me aan terwijl ik met mijn vingers haar gezicht streelde. Wat is ze mooi!

Ergens tussendoor ving ik op dat ze een foto maakten van mijn baarmoeder en op ons verzoek kregen we de placenta te zien. Eventjes moest ik ons meisje weer afgeven, zodat ze ons naar de uitslaapkamer konden brengen. Inmiddels was ze ongeveer een half uur oud en werd ze voor het eerst aangelegd. Mijn eigen kind voeden met mijn eigen lijf, ook daar had ik altijd al van gedroomd. Ella hapte gretig toe en voor mij voelde het alsof we dit samen al jaren deden. Zorgen over hoe ik borstvoeding zou moeten geven verdwenen als sneeuw voor de zon: alles klopte.

Pijn? Duizelig? Mijn man onder spugen? Het maakte me allemaal niets uit. We zijn papa en mama van uiteraard het allerliefste meisje van de wereld en dat is het enige dat telt!

Nee, ik heb niet de bevalling gehad waarvan ik altijd heb gedroomd. Maar wat was het mooi! Ik heb mijn dochter geboren zien worden, ik heb haar geen moment uit het oog hoeven te verliezen en al binnen een paar minuten lag ze veilig in mijn armen. Binnen 48 uur waren we weer thuis en die pijn is echt wel te harden als je er zoiets moois voor terugkrijgt. We hopen over een paar jaar wel een broertje of zusje voor Ella te mogen verwelkomen en wederom hoop ik dan natuurlijk te mogen bevallen, maar na deze ervaring hoef ik absoluut niet meer te vrezen voor een keizersnede.

De hartjesvorm van mijn baarmoeder maakt het vrij aannemelijk dat ik alleen maar stuitliggers kan baren en als dat een volgende keer inderdaad weer het geval is, dan kunnen we ons in ieder geval een hoop zorgen besparen. Geen versies en meteen die keizersnede inplannen, want die is me zeer goed ‘bevallen!’

https://www.instagram.com/p/B03c_peopXc/Lees meer blogs van Giulia

Giulia

Giulia (26) is zwanger van haar eerste kind (uitgerekend juni 2019), getrouwd met Kevin en samen met hun twee katten Samba en Rumba wonen ze in het Limburgse Weert. In het dagelijks leven werkt Giulia als freelance tekstschrijver, blogger en yoga-instructrice. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar tegenwoordig is haar favoriete onderwerp toch wel het kleine meisje in haar buik!

Reageer op dit bericht