Waarom ik de term ‘roze ouders’ triest vind #Evelinn

Zo na de Canal Pride in Amsterdam vorige week, voel ik mij toch wel een soort van verplicht hier een stukje over te schrijven. Ik wil het namelijk met je hebben over roze ouders.

Laat ik beginnen met te zeggen dat hoewel ik het een goed initiatief vind en de Gay Pride meer is dan alleen de Canal Pride. Ik de Canal Pride persoonlijk een luid en massaal gebeuren vindt wat voor de meeste mensen niet meer is dan een goed excuus om veel te drinken en aapjes te kijken. Nogmaals voor de meeste mensen dus voel je niet aangevallen alsjeblieft als het voor jou wel meer betekenis heeft.

Lees ook

De boodschap raakt grotendeels ondergesneeuwd in zo’n extravagante parade en helaas gaan er nog te veel dingen fout of zijn gewoon simpelweg (nog) niet geaccepteerd.

Zo vind ik de term roze ouders een triest iets. Waarom moet het een speciale benaming hebben? Een vader en een moeder worden toch ook niet overal hetero-ouders genoemd? Ons gezin draait echt niet anders dan een hetero-gezin. Ik ga er nog steeds vanuit dat de dingen die wij als gezin meemaken (waar ik graag over schrijf) ook herkenbaar zijn voor andere gezinnen. Al die kinderen zijn nog steeds gewone kinderen met al hun grappen en grollen. Wat heeft de geaardheid van hun ouders daarmee te maken?

Dat wij als twee vrouwen er soms bewust voor kiezen om elkaars hand even niet vast te houden of elkaar niet te zoenen in het openbaar, komt voort uit de wetenschap dat niet iedereen daarop zit te wachten. Zo zit ik ook niet te wachten op tongende en speeksel uitwisselende stel volwassenen.

Helaas heb ik ook te maken gehad met geweld, nadat mijn toenmalige vriendin mij gedag zoende op het Leidseplein in Amsterdam. Een groepje jongens vond dat ‘als mijn vriendin zich wilde kleden als een halve vent ze zich dan maar eens moest gedragen als een echte vent’. Ze werd vervolgens door deze stoere heldhaftige sukkels compleet in elkaar getrapt en belandde in het ziekenhuis.

Ook met mijn vrouw heb ik dingen meegemaakt, gelukkig zonder geweld. Wat mij het meest is bijgebleven, is die keer dat we op Scheveningse strand samen lekker in de zon op een bankje zaten en de ober ons kwam vragen of we misschien niet zo bij elkaar wilden blijven zitten, want het was aanstootgevend voor andere gasten. Wat meer afstand was wel gepast, vond hij.

Voor mijn dochter hoop ik dat tolerantie en verdraagzaamheid in ons land groter worden en zij later geen last hoeft te hebben van het feit dat ze twee mama’s heeft en dat de kortzichtigheid van andere mensen geen stempel drukt op haar jeugd, zoals dat bij ons deels wel gebeurd is.

Verdraagzaamheid, tolerantie en respect. Ik probeer zoveel mogelijk mensen hier bewust van te maken, zodat we samen werken aan een betere wereld. Er is nog veel te behalen. Die betere wereld begint bij onszelf. Laten we beginnen te stoppen met onderscheid te maken tussen ‘roze ouders’ en ‘gewone ouders’. Vind je ook niet?

Lees meer blogs van Evelinn

 

Evelinn van Oijen

Evelinn (33) is getrouwd met Stephanie en samen hebben ze een dochter Mylène van 1,5 jaar. Ze zouden in de toekomst graag een broertje of zusje willen voor Mylène en zijn daarom op zoek naar een geschikte donor om hun gezin compleet te maken. Naast mama is Evelinn Hypnobirth docente en Doula in opleiding. Haar favoriete hobby: lekker uitgebreid koken.

Reageer op dit bericht