Waarom ik mijn kind meeneem naar het theater

Ik ben zes jaar oud. Vol verwondering kijk ik naar het podium. Er speelt een amateur versie van ‘Copacabana’. Erg goed kan het niet zijn. Maar wat ben ik onder de indruk van al die zingende en dansende mensen en van de mooie, kleurrijke wereld die ik daar op dat podium zie. Ik voel een opwinding in mijn buik die ik nog niet eerder gevoeld heb en wens op dat moment dat ik het theater nooit hoef te verlaten.

We spoelen vooruit. Ik ben inmiddels 30 jaar en heb zelf een dochter van vijf, Saar.  Die ik – uiteraard – vaak meeneem naar muziek-, dans- en toneelvoorstellingen. De reactie van mensen als ik zeg dat ik regelmatig met mijn dochter naar het theater ga, is doorgaans op te delen in drie groepen.

1.  ‘Echt, houdt ze dat vol? En héle voorstelling? Ik ben al blij dat die van mij even stil zit als ik hem twintig minuten achter de iPad zet’
2. ‘Nou ja, als jij zoveel geld te besteden hebt moet je het vooral zelf weten, ik ben altijd weer blij als ik het einde van de maand haal’. (Showt daarna uitgebreid de nieuwe merkkleding die ze voor haar grut gekocht heeft.)
3. ‘Ik weet het niet hoor, theater en zo. Dat is gewoon niet echt mijn ding’

Daar heb ik ook weer drie vrij ongenuanceerde antwoorden op.

‘Echt, houdt ze dat vol?’ Dat je de magie van een voorstelling, durft te vergelijken met ‘twintig minuten achter de iPad’. Laten we zeggen dat ik daar al een mening over heb. Maar dat even terzijde, nee, Saar vindt inderdaad niet elke voorstelling fantastisch en ja, dan wordt ze wel eens onrustig. Ik wil haar wel leren dat ze soms even geduld moet hebben, dat het niet alleen om haar draait, maar dat ze ook rekening moet houden met anderen (oftewel het publiek en de mensen op het podium). En natuurlijk neem ik haar niet mee naar een Macbeth van drie en een half uur, maar naar een leuke kindervoorstelling die een uur duurt.

‘Daar heb ik écht het geld niet voor’ 
Kijk, voor sommige mensen is dit een best legitieme reden, dat snap ik heus wel. Maar als je daarna een half uur doorzaagt over de designerkleding van je kind of dat je te dik wordt, omdat je deze maand al drie keer uit eten geweest bent. Ik moet dan echt op de binnenkant van mijn wang bijten om te voorkomen dat ik eruit flap dat je best íets van dat geld in de culturele ontwikkeling van je kind kunt stoppen.

‘Theater is zeg maar niet mijn ding’ Het hoeft ook helemaal niet ‘jouw ding’ te zijn. Toch denk ik wel dat het goed is om je kind de gelegenheid te geven om te ontdekken waar hij of zij heel gelukkig van wordt. Mijn leven was oprecht een heel stuk grauwer geweest zonder die magische uitstapjes naar het theater en dat geldt niet alleen voor cultuur. Mijn dochter heeft nu bedacht dat ze wil voetballen. Ik heb daar absoluut niets mee, naar ik sta wel elke zaterdag langs de kant van de lijn! Want reken maar dat ik er wat voor over heb om Saar haar passie te laten ontdekken.

Hier is mijn tip! Bezoek De Boom met Vleugels (5+) van Compañía Anabel Veloso, in het Muziekgebouw aan ’t IJ te Amsterdam. Zelf ga ik er zondag ook heen. Over De Boom met Vleugels: ‘Er was eens een grote dikke eik en die stond met stevige wortels in de grond. In Spanje, het land van de flamenco.’ Een voorstelling van de Flamenco Biënnale NL (tweejaarlijkse flamencofestival, dat tot en met 10 februari door het land trekt). In deze interactieve voorstelling neemt danseres Annabel Veloso kinderen tussen de 4 en 12 jaar (en natuurlijk ouders!) mee naar de rijke wereld van de flamenco.

Via de seizoenswisselingen aan de boom worden de stemmingen van de flamenco uitgelegd. De zomer is voor de vrolijke ‘Alegrías’ en de winter voor de strenge ‘Seguiriyas’ … De kinderen komen spelenderwijs in aanraking met de verschillende flamencostijlen en de facetten van de flamenco: zang, gitaar en dans. De kinderen experimenten met de ritmes, passen en melodieën. Daarna mogen ze het zelf ervaren, jurkjes, schoentjes, hoeden, waaiers, castagnetten, alles mag op en aan! Het wordt een spetterend flamencofeestje. Olé!

Kaarten haal je hier (kaartje kind €11, kaartje volwassene €16). Zie ik je daar?

Deze blog is geschreven door Daphne, mama van Saar (5).

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

 

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Reageer op dit bericht