Wanneer je liefdevol debiel gaat doen tegen je baby

Mijn collega vond het grappig toen ik nadeed hoe ik tegen mijn kind praat. Stikkend van de lach zat ze op haar kantoorstoeltje toen ik dat hoge gepraat nog eens na deed. Dagelijks doe ik nu voor haar hét stemmetje na. De act vergezel ik met een foto of een filmpje. Giechel en gniffelend gaan we daarna weer met vlijt aan het werk. Een procedure die maar niet verveelt. 

Thuis denk ik nooit na over de stemvervorming die ik mijn collega voordoe. Die stem is een ding dat ineens na baby zijn geboorte begon en als een reflex optreed zodra ik hem zie.

Lees ook

Dat op die typische toon gaan praten, is voor mij nu net zo gewoon als tandenpoetsen, opstaan, appen en overige zaken die vol automatisch gaan. Een buitenstaander zou denken dat ik zwakzinnig ben.

Voor je verbeelding schets ik even de situatie. Ongeveer gaat het zo; 

Met pure liefkozing en moederlijke woorden vraag ik babykind met helium hoge stem ‘wie is het mooiste jongetje op aarduuh..?!?’. Die zin spreek ik dus extreem hoog uit en mijn eigen stem is honingzoet en tegen het achterlijke aan.

Met veel ‘ja, -ja, ja -ja jaah, dat ben jij, jij!’, bevestig ik tussen de tachtig en de negentig keer dat hij dat is. Met nog meer kusjes zeg ik hem dat hij mijn kleine prinsje is. ‘Klein prinsje waar mama zoveel van houdt. Ja, mammie hou -oudt van jou hè … heel veel van jou, jou, jou -uh hè!’

… en ook zijn er situaties die vaak zo gaan; 

Hard kirrend gelach schalt, terwijl ik babykind op zijn neusje druk of mondscheten op zijn buikje laat. Kriebelend over zijn hele lichaam vertel ik hem hoog honend dat hij de ‘liehhffstuuh billetjes heeft die mama ooit heeft gezien’, ‘zijdezacht en parelronde billetjes, de mooistuuhh kadetjes van de wereld’. Nog leuker wordt het wanneer ik hap in zijn spekbenenen en grommend doe alsof ik zijn beentjes op eet.

Breed lachend bevestigt hij dat mijn stemmetjes leuk zijn, mijn happerijen een summum van genot en dat ik deze debielerij niet voor niets doe. Hij geniet overduidelijk. Gezien ik hem aan het wassen of verschonen ben eindigt dit gezellige moment in een huilbui. Een groot verdriet omdat het onder gepoepte rompertje uit moet en gekrijs omdat hemdjes, shirtjes en truien nou eenmaal over het hoofd moeten.

Maar zoals het bij elke baby betaamt liggen lachen en huilen bijzonder dicht bij elkaar. Want wanneer ik mijn stem -act weer opvoer, wild hap in zijn kleine armen is het verdriet net zo snel weg als het gekomen is.

Onlangs vroeg ik mijzelf zorgelijk af of mijn gedrag wel gezond is en ik de ontwikkeling van mijn kind hiermee niet in gevaar breng. Toevallig werden deze gedachten in de supermarkt vrij snel als vals verklaard toen ik een moeder tegen haar twee koters hoorde dreunen. Snerende commando’s blies ze de twee kleintjes toe. Net zo lang tot ze moesten janken van angst en blèren van schrik door de rauwe, snauwende teksten van moeder. Als troost werden ze aan hun kleine armpjes door de supermarkt gesleurd en boos toegebeten dat ze overal vanaf moesten blijven. Afblijven, anders zou er wat zwaaien. Haar arm en vuist gingen al dreigend de lucht in.

Van weinig liefde was op dit moment sprake en ik kreeg de drang om de vrouw óf omver te duwen óf hysterisch toe te spreken. Tot beiden kwam ik niet, want met ogen als schoteltjes stonden babykind en ik perplex.

Nadat Kenau en haar kids het pand hadden verlaten, besefte ik wat er gebeurd was. Vol ratio begin ik na te denken over de situatie ‘lastig kind in de supermarkt’, maar kwam ik toch echt tot andere pedagogische oplossing dan deze.

Om het euvel te doen vergeten, lispelde ik mijn babykind in zijn oortje dat die vrouw gestoord was en mammie dit nooit zal doen. Tien keer herhaalde ik voor hem ‘dat mammie nooit zo boos zal doen’.

Vredig viel hij in slaap. En even hadden mijn stembanden de tijd om bij te komen tot de volgende act van liefdevolle debieldoenerij …

Lees ook: ‘5 manieren waarop je baby je vertelt dat je het fantastisch doet’

Marcelle van der Putten

Ik ben Marcelle. Gewoon Marcelle. Ik werk bij een normaal bedrijf en ben daarnaast voedingsadviseur. Ik ben moeder van een klein zoontje en heb een grote fascinatie voor het lezen van kookboeken, doen van boodschappen en het roeren in pannen. De één leest graag een glossy magazine en doet een potje tennis. Ik lees dus kookboeken en hak met alle plezier een uitje fijn!

Leave a comment (2)