Wanneer verdwijnen die slapeloze nachten? #Gastblog

Het begon allemaal toen Tijs negen maanden oud was. Net als elke baby was Tijs voor de negen maanden wel eens onrustig in de nacht. Overdag was hij de meest vrolijke baby die ook goed zijn slaapje deed. Af en toe slapeloze nachten, tanden op elkaar en doorgaan.

Drie maanden later. Pas toen Tijs een jaar was kwamen bij mijn man en ik vraagtekens naar boven. Soms kon Tijs wel een paar keer per nacht helemaal overstuur en ontroostbaar liggen huilen en gillen. We probeerden van alles, maar zonder succes … Vasthouden, met hem op de arm lopen, mee in bed nemen, extra flesje, het werkte allemaal niet.

Lees ook

Één keer hebben we hem zelfs onder de douche gezet, omdat hij zo overstuur was en afwezig bleef. Dit ging mij aan mijn hart, maar op zo’n moment ben je zo radeloos. Het is hartverscheurend om je kind zo te zien! Deze nachten bleven zich voordoen. Toen kwamen er nachten dat we goed konden slapen, waarna we hoopte dat het dan eindelijk goed zou komen.

Vanaf welke leeftijd mag je van een kind verlangen dat het doorslaapt? Die vraag stelde we aan het consultatiebureau en onze eigen ouders. Ze gaven allemaal hetzelfde antwoord ‘Het is een fase, gaat vanzelf wel weer voorbij!’. We kregen zelf de opmerking dat we het kroelen in de nachten nog gaan missen.

Achteraf zie ik dat het nooit duidelijk was wat dit allemaal met ons deed. We liepen allebei op ons tandvlees, er kwamen problemen in de relatie en ondertussen bleven we maar wachten … op die ene goede nacht.

Tijs werd drie jaar. Met vlagen waren er een paar nachten dat we door konden slapen, die waren zo fijn! Als ik uitgerust was, leek de wereld gelijk een beetje anders. Toch bleven de slapeloze nachten in de meerderheid. Ik was zo moe, tijd om op te laden had ik niet meer. De achterstand werd te groot …

We belande in een neerwaartse spiraal, overdag werd het overleven. Of ik was aan het werk, of ik was thuis met de kids. Het deed mij pijn dat die tijd niet de leukste was en dat de sfeer in ons huis niet aangenaam was. Ik was geen goede moeder, ik kon weinig hebben, ik was echt op …

Inmiddels is Tijs drie-en-een-half, drie weken terug zijn z’n neus en keel amandelen eruit gehaald. Deze waren vergroot, wat zorgde voor achterstand qua spraak en hij had waarschijnlijk een vorm van slaapapneu. Deze week heeft onze kleine man maar twee nachten gespookt, hij werd niet in paniek of boos wakker! We konden hem goed troosten, waarna hij weer lekker verder sliep.

Overdag praat hij nu de oren van je hoofd! Hij ziet er meer uitgerust uit. Ik durf eigenlijk nog niet te hopen dat dit patroon doorzet en dat de doorslaap nachten de macht over nemen. Misschien was afgelopen week wel een nieuw beginnetje … ?

Wanneer ging het doorslapen bij jouw kind goed?

Deze gastblog is geschreven door Marloes van de Coterlet (30), mama van Tijs (3) en Seb (2).

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht