Weer aan het werk … even geen mama!

Het is 8:13 en het is officieel de laatste dag van mijn zwangerschaps- en bevallingsverlof plus wat vakantiedagen. De kleine man ligt nog even te slapen, omdat hij straks weer mag wennen op het kinderdagverblijf, waar hij vanaf volgende week 2 dagen naartoe mag omdat mama weer mag werken. En daar kan ik maar 1 ding over zeggen: Ik heb er zoveel zin in!

Meteen bekruipt het moederlijke schuldgevoel mij weer, zin hebben om te werken, nee, nee, NEEEEEEEE. Je moet niet willen werken, je moet thuis willen zijn, met je baby, straks mis je een mijlpaal of… of…. of…. Er zijn namelijk heel veel redenen om niet te willen werken. En voordat mijn zoon geboren was, dacht ik dat ik zo iemand ben die het liefste stopt met werken om lekker voor mijn kindje te zorgen. Maar nu hij er eenmaal is blijkt niets minder waar.

Lees ook

Begrijp me niet verkeerd, ik ben stapelgek op mijn zoon. En het idee om de zorg van mijn kind over te laten aan opa’s en oma’s en medewerkers van het kinderdagverblijf, daar krijg ik de kriebels van. Want hoe moet dat nou? Zij kennen hem niet zo goed als ik, dus hoe weten zij nou of hij moe is en of hij honger heeft? Maar ergens in mij zit een oergevoel wat overwint. Het heftige gevoel om weer MIJ te zijn. Marit. De vrouw en niet de mama.

Natuurlijk ben ik niet meer dezelfde persoon als voordat ik mama werd. Op 31 maart was ik die persoon nog, maar op 1 april is mijn hele wereld compleet veranderd. En het is oké dat je anders bent, want de zorg voor zo’n kleine friemel vormt je en opeens zie je de hele wereld door andere ogen. Voor mij was dit best een schok, iets waar ik iedere dag mee worstel. En hoezeer ik van mijn kleine man geniet, ik denk dat ik een stuk gelukkiger ben als ik ga werken.

Ik sluit mijn ogen en droom weg: warme koffie drinken, naar de wc kunnen zonder dat er iemand huilt of in een draagdoek op je hangt, maar vooral de ontspannen state of mind. Ik ga er vanuit dat de gene aan wie ik de zorg toevertrouw van mijn kind, weet wat hij doet. Dus of hij moe is, honger heeft, vieze luier heeft, of aandacht wil, dat is eventjes niet mijn probleem. Mijn probleem gaat weer over of een bepaald contract al terug is, en hoe dingen in het systeem werken, en wie er een handtekening gaat zetten. Het lijkt zo banaal, maar daarom des te heerlijke. Even terug naar de waan van alle dag en me druk maken over futiliteiten.

Hoe was dat voor jullie? Hadden jullie zin om weer aan het werk te gaan of zagen jullie er tegenop als tegen de Mount Everest? Laat het weten!

Lees ook: 45 Gedachten die je hebt als je weer aan het werk gaat na je verlof 

Marit Prins

Marit werkt als ondersteuner van de sales afdeling van een detacheringsbureau. Ze woont samen met haar vriend en kat Poes. Eind maart verwacht ze haar eerste kindje. Sporten is haar grote passie en ze hoopt ook zo fit mogelijk deze zwangerschap te doorlopen!

Leave a comment (5)