Wie gaat er voor je kind zorgen als er iets met jou gebeurt?

Peinzend kijken mijn vriend en ik elkaar aan. We hebben een pittige discussie achter de rug. Wie gaat er voor onze dochter zorgen als er iets met ons gebeurt? Geen makkelijke vraag, en al helemaal niet gemakkelijk te beantwoorden. Maar zo belangrijk!

Aangezien wij niet getrouwd zijn, is er niks vastgelegd op dit gebied. Niet zo heel erg slim en dus moeten we een voogd aanwijzen en een testament opstellen. En daar ontstaat meteen al de discussie. We hebben zo onze eigen ideeën over wie de meest geschikte persoon is om ons kleine meisje groot te brengen, mocht er iets gebeuren. Ik vind het fijn als de persoon die haar zou moeten opvoeden, dezelfde normen en waarden heeft die ik heb meegekregen vanuit huis. Mijn ouders zouden met stip op één staan, maar gezien hun leeftijd is dat niet de meest logische keuze. Dan volgen voor mij automatisch mijn zus en haar man. We zijn heel close en denken over veel dingen hetzelfde. Wouter is het hier (verrassend genoeg) niet mee eens. Hij vindt hen te chaotisch, en hij denkt dat ze anders met geld omgaan dan wij dat doen. Hij wil dat onze dochter financieel niets te kort komt. En heeft er minder vertrouwen in dat dit goed komt bij mijn zus.

Lees ook

Maar financiële zekerheid is natuurlijk niet het belangrijkste om rekening mee te houden. Wat gaat er bijvoorbeeld met ons kind gebeuren als mijn zus en haar man uit elkaar gaan? Kan onze dochter opgroeien in haar vertrouwde omgeving, of is het waarschijnlijk dat ze op een bepaald punt gaan verhuizen? Hoe houden ze de herinnering aan ons levend? En … hoe gaan ze ons kleine meisje het gevoel geven dat ze net zoveel van haar houden als van hun eigen kinderen? Bij het idee krimp ik even ineen, maar dan zie ik mijn zus weer voor me met haar gezin. Als mijn dochter bij hen is, draait ze al mee alsof ze erbij hoort. Ik kan me niet voorstellen dat dat ineens zal veranderen als wij er niet meer zijn.

Wouter besluit de chaos en hectiek voor lief te nemen en geeft toe dat mijn zus op veel vlakken toch de meest geschikte persoon is om de voogdij op zich te nemen. We zijn onder andere tot deze conclusie gekomen via deze lijst, elf vragen die je zou kunnen stellen aan de toekomstige voogd.  Hij geeft wel aan dat het voor hem zou helpen als we een aparte bewindvoerder aanwijzen. Want dat is eigenlijk het enige onderdeel van de hele voogdij die hij liever niet bij mijn zus neer wil leggen. We komen al snel uit bij mijn broer. Die is accountant, dus hij lijkt ons wat dat betreft absoluut een geschikte kandidaat. Maar daar komt toch een klein stukje ego om de hoek kijken. Mijn vriend krijgt het gevoel dat hij op deze manier niks meegeeft aan ons kind, mochten wij er zelf niet meer zijn. Alles zou dan overgaan naar mijn familie, en dat voelt voor hem niet goed. Ondanks dat hij het echt eens is met de keuzes tot nu toe, wil hij het liefst dat zijn familie ook nog een rol krijgt in de opvoeding van onze kleine. We lezen dat het ook mogelijk is om twee bewindvoerders aan te wijzen. Zijn eigen broer kan zo ook een rol spelen en het ego probleem is ook weer opgelost. 🙂

Nu kunnen we allebei met een gerust hart die handtekening onder ons testament zetten. Het heeft ons veel tijd, gesprekken en discussies gekost. Maar het levert een hoop zinvolle informatie op over hoe we in het leven staan. Ik denk stiekem zelfs dat het ons weer nog dichter bij elkaar heeft gebracht. Ondanks dat ik hoop dat we dit document nooit nodig gaan hebben, voelt het goed dat we dit nu geregeld hebben.

Deze blog is tot stand gekomen in samenwerking met coöperatie DELA. De komende paar weken  verschijnen er nog meer blogs op WIJ à la Mama met het onderwerp ‘Wat je meegeeft, is wat je straks achterlaat’. Wat wil jij jouw kind meegeven? Laat het de redactie weten via redactie@wijalamama.nl

Lonneke Verhaart

Lonneke (31) heeft samen met vriend Wouter een dochtertje (1). Ze wonen in het gezellige Brabant en houden dus ook wel van een Bourgondisch leventje. Haar passies zijn toneelspelen, zingen en genieten van de kleine dingen in het leven.

Leave a comment (1)