Ziek, maar toch naar de opvang? #Sharon

Het is 17.00 uur en ik haast mij richting de opvang. Dat heerlijke moment dat ik mijn kleine meid weer in mijn armen kan sluiten! Na dikke knuffels en een overvloed aan kusjes pak ik haar rugzakje in. Met één hand trek ik haar berenjas aan en krijg ik van de leidster een opsomming van de dag. Nadat ik haar vakkundig in de draagzak heb gehesen (woon drie hoog) wil ik gedag zeggen en hoor ik de woorden: ‘Er is iets wat ik nog even door wil geven.’ Mijn hart slaat over …

‘Gaat er wéér een leidster weg? Nee toch!’, zeg ik tegen de leidster. ‘Nee geen zorgen’, zegt ze met een liefdevolle glimlach. ‘Er heerst krentenbaard op de groep.’ ‘Shit!’ Ik zeg het hardop voordat mijn fatsoenfilter het tegen kan houden. Ik realiseer mij hoe besmettelijk het is en de leidster geeft aan dat we een mail ontvangen met uitleg en de procedure.

Lees ook

Eenmaal thuis controleer ik Marlie van top tot teen en ja hoor … bultjes rond haar mond. Ik hou mijn hart vast! Net nadat we die heftige verkoudheid overleefd hebben! Niet weer ziek toch!? Gelukkig blijft het rustig gedurende het weekend dus haal ik weer opgelucht adem.

Maandag volgt hetzelfde ritueel en bij het gedag willen zeggen krijg ik weer dezelfde zin te horen. Naast krentenbaard is er ook hand-, voet- en mondziekte. Nééé! Niet nog iets. Ik had er niet eerder van gehoord, maar na foto’s op internet, verklaart dat die rode bultjes bij Marlie. Gelukkig blijft het bij een milde variant.

De volgende dag bij de opvang zie ik de uiterlijke verschijning van beide aandoeningen. Mijn hemel wat zien die arme schatjes eruit! Elke keer betrap ik mezelf dan op een oordeel … als Marlie er zo uit zou zien houd ik haar thuis.

Ik realiseer mij dat wanneer je werkt dat eventuele grootouders niet altijd bij kunnen springen. Maar toch is dat oordeel daar! En ik realiseer dat die arme schatjes verdere besmetting in de hand werken. Ondanks het feit dat de besmettelijke fase begint vóórdat het fysieke beeld zich uit. Die blaasjes blijven kleine wondjes.

Wanneer er dan twee ‘ziekten’ heersen is de besmetting met de andere variant toch vele malen sneller? Ik vind het sneu maar de leidsters geven aan dat ze, soms na behandeling, gewoon mogen komen. Ook al zien ze eruit als een krentenbol …

Wat vind jij? Wanneer mag een opvang eigenlijk iets zeggen of een kind ‘weigeren’, mag dat bij koorts? Waar ligt de grens tussen het veelgehoorde ‘ik betaal ervoor’ en ‘het welzijn van je kind gaat voor’? Wanneer zadel je andere ouders wellicht onnodig op met de gevolgen? Ik vind het echt een lastig spanningsveld! En jij?

Lees ook van Sharon: ´Sinterklaas kapoentje, gooi wat in mijn schoentje!´

Meer blogs lezen van Sharon?

 

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Leave a comment (2)