Zo voelt het dus als je moederhart huilt … of lacht!

Het voelde alsof mijn hele wereld instortte en ik mezelf compleet verloor. Die bewuste vrijdagmiddag van de 20-wekenecho, toen de echoscopiste ons doorverwees naar het academisch ziekenhuis in Maastricht. Zo voelt het dus als je moederhart breekt! Er was misschien iets mis met ons meisje en op dat moment was er niets anders belangrijker dan dat …

Ik had mezelf nog nooit zo meegemaakt. Zo overstuur! Om iets wat niet eens zeker was, om iets wat onuitgesproken was. Maar eigenlijk juist ook daarom. Waar waren we aan toe? We hadden geen idee. We werden naar huis gestuurd met de boodschap dat het hoofdje van ons meisje wel erg klein was en we daar de volgende week in het academisch ziekenhuis nog eens naar moesten laten kijken.

Lees ook

Terwijl we de verloskundigenpraktijk uitliepen hield ik me sterk, maar eenmaal in de auto gingen alle sluizen open. Mijn vrij nuchtere man keek me verschrikt aan: ‘Wat is er?’ Ik was verontwaardigd: ‘Ja, er is misschien iets mis met ons meisje! We moeten naar Maastricht!’

Eenmaal thuis belde ik mijn moeder op en bracht al snikkend met horten en stoten uit: ‘Ik was ook klein toen ik geboren werd, hè?’ De aanstaande oma schrok zich helemaal te pletter, want haar eigen moederhart brak natuurlijk bij het horen van het ongecontroleerde gebrul en gesnik van háár dochter. Op dat moment realiseerde ik me plotseling heel goed wat er aan de hand was.

Dit is hoe het voelt om moeder te zijn: om zoveel van iemand te houden dat je jezelf verliest, om de verantwoordelijkheid te dragen voor een hulpeloos klein wezentje dat volledig op jou vertrouwt en om te breken bij alleen al het idee dat er misschien iets is dat haar minder dan perfect gelukkig maakt.

En dan was ik nog geen 20 weken zwanger … Als ik nu al zo veel hou van dat kleine meisje in mijn buik, hoe moet dat dan straks als ze er eenmaal is? Ik snapte het wel als mensen zeiden dat de liefde voor je eigen kind onbeschrijflijk is, maar pas nu kan ik het me ook daadwerkelijk voorstellen. Zó voelt dat dus!

Vier dagen lang spookten alle mogelijke scenario’s door mijn hoofd. En hoewel altijd wordt afgeraden Google te raadplegen in dit soort situaties, ken ik mezelf daar te goed voor. Ik wist dat ik uiteindelijk op een onbewaakt moment toch wel op Google terecht zou komen, dus kon ik het maar beter meteen doen. Wat was ik blij dat ik dat had gedaan! Wijze les: Google kan je dus ook echt geruststellen.

Ik vond talloze verhalen van moeders die dezelfde boodschap mee naar huis hadden gekregen en uiteindelijk een kerngezond kind op de wereld hadden gezet. Er waren zoveel mogelijke verklaringen voor een kleine hoofdomtrek op de 20-wekenecho! Ook manlief was stiekem aan het googelen geslagen en wist me gerust te stellen: schat, wij krijgen dinsdag in Maastricht gewoon positief nieuws.

Hoe dichterbij het moment van die medische echo kwam, hoe zekerder ik werd. Ons meisje bewoog juist sinds de echo van vrijdag veel meer, alsof ze ons wilde laten weten dat het wel goed zat. Ze liet zichzelf vrijdagavond zelfs voor de allereerste keer aan manlief voelen!

Niet dat ik niet evengoed hartstikke zenuwachtig was toen het dinsdag eenmaal zover was, maar iets in mij zei me dat we die avond iets te vieren zouden hebben. De gynaecologe had al snel het hoofdje van ons meisje te pakken en terwijl haar assistente mij nog allerlei vragen stelde probeerde ik me te focussen op de metingen die daar in beeld verschenen. Zag ik daar nou echt 19+5 staan?! Naast me hoorde ik een diepe zucht …

Net zoals vrijdag wilde ons eigenwijze meisje niet echt meewerken aan een gunstige ligging voor de echo. Tja, kind van mij! Nu we eenmaal beiden die meting in beeld hadden gezien, durfden we daar echter alweer grapjes over te maken. Net als over haar blaasje dat goed vol zat. Ook dat heeft ze van haar moeder, #sorrynotsorry!

De gynaecologe merkte het en zodra ze alle benodigde metingen had verricht, wist ze ons uit ons lijden te verlossen: alle metingen zijn goed en gemiddeld zit ze zelfs op 42%. ‘Perfect dus!’ riep ik opgelucht uit.

Dat ze daarna nog minutenlang moest zoeken om haar bovenlip in beeld te krijgen en de rechterkant van haar hartje weer telkens verstopt lag onder de schaduw van haar armpje, boeide me helemaal niets meer. Dat hadden we vrijdag al allemaal gezien, daar maakte ik me geen zorgen over.

Van binnen vierde ik alvast een feestje: ons meisje is goedgekeurd! Het bericht dat ik die vrijdag ervoor naar buiten had willen brengen, mocht ik nu alsnog van de daken schreeuwen. Mijn moederhart sprong een gigantisch gat in de lucht.

Lees ook van Giulia: ‘Help, waar blijft mijn buik?’

Meer blogs van Giulia lezen?

Giulia

Giulia (26) is zwanger van haar eerste kind (uitgerekend juni 2019), getrouwd met Kevin en samen met hun twee katten Samba en Rumba wonen ze in het Limburgse Weert. In het dagelijks leven werkt Giulia als freelance tekstschrijver, blogger en yoga-instructrice. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar tegenwoordig is haar favoriete onderwerp toch wel het kleine meisje in haar buik!

Leave a comment (1)