Het zoontje van Hiske werd geheel onverwacht stilgeboren #Gastblog

Op de laatste dag van onze huwelijksreis ontdekte ik dat ik zwanger was. Ik kon mijn geluk niet op. Ondanks de vermoeidheid en misselijkheid, was ik zo ontzettend trots op dat kleine wezentje dat in mij aan het groeien was. Ik kocht alles van de aanbevolen lijstjes, volgde cursussen en richtte met veel liefde de babykamer in. Negen maanden lang deed ik alles om me voor te bereiden op de komst van mijn eerste kind. Ik was er helemaal klaar voor.

Maar ik was niet voorbereid op wat er werkelijk gebeurde. Na een heftige bevalling die eindigde in een spoedkeizersnee, kwam onze prachtige en volmaakte zoon Hugo ter wereld. Maar vlak voordat hij werd geboren, had hij ons al verlaten. Mijn mooie mannetje overleed volkomen onverwacht tijdens de bevalling en werd stilgeboren. Ik kreeg Hugo gewikkeld in doeken in mijn armen. Het leek net of hij sliep. Hij was zo ontzettend mooi. Ik wilde niet geloven dat hij niet elk moment zijn ogen open zou doen of zou gaan huilen. Hoe kon het dat de baby die ik 9 maanden lang in mijn buik had gevoeld er nu ineens niet meer was?

Lees ook

We namen Hugo mee naar huis, zodat hij in zijn eigen bedje in zijn eigen kamertje kon liggen. Het was zo fijn om hem vlakbij te hebben, zodat we afscheid konden nemen in onze eigen omgeving op onze eigen manier. 8 dagen nadat we voor het eerst kennis hadden gemaakt, moesten we al definitief afscheid nemen. We moesten onze prachtige baby begraven. Het verdriet was enorm en intens. Het allerergste wat er kon gebeuren, was mij overkomen. Mijn hele beeld van hoe onze toekomst samen zou zijn, was weggevaagd. Ik leefde in een roes en had nergens zin in. Ik ging door op de automatische piloot, maar genoot nergens echt van. Altijd was het gevoel van gemis op de achtergrond aanwezig. Ik was boos, verdrietig, moe, teleurgesteld.

Ik merkte dat alles was veranderd. Of misschien was alles wel gelijk gebleven en was ík degene die was veranderd. Maar ik kon mezelf niet helpen als ik niet zou accepteren dat Hugo er niet meer was en ook nooit meer terug zou komen, hoe moeilijk dat ook was. Ik accepteerde mijn verdriet en het feit dat ik me soms niet goed voelde. Ik ontdekte dat er na een slechte dag uiteindelijk altijd weer een goede kwam. Hierdoor kon ik stapje voor stapje mijn leven weer oppakken en voelde ik een enorme drive om iets van mijn leven te maken.

Ik mis Hugo vandaag net zoveel als de dag dat we afscheid van hem moesten nemen. Maar dat betekent niet dat mijn leven daardoor stil staat. Integendeel. Elk moment dat ik hem mis, besef ik me hoe kwetsbaar het leven is. Het geeft me elke dag een reden om gelukkig te zijn. Dankzij Hugo help ik nu andere vrouwen die een baby zijn verloren tijdens de zwangerschap, bevalling of kort daarna. Omdat het einde van het leven van je baby, niet het einde van jóúw leven hoeft te zijn.

Deze gastblog is geschreven door Hiske Kuilman.

Wil jij ook graag iets delen met andere mama’s (to be)?  Stuur je verhaal in maximaal 500 woorden naar redactie@wij.nl onder vermelding van ”Gastblog WIJ à la Mama’ en wie weet staat jouw verhaal binnenkort online.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (3)