Zwanger en depressief: ‘Ik snap het zelf ook niet’ #Gastblog

Ik ben momenteel zwanger van de tweede en ik zit thuis met een prenatale depressie. Ik heb een zoontje van 17 maanden en we verwachten nu een meisje.

Zwanger worden ging bij ons helaas niet vanzelf. Bij ons zoontje zijn we na drie rondes hormoonbehandelingen zwanger geraakt en voor deze zwangerschap was er maar één behandeling nodig. Ik was dan ook hartstikke blij toen ik positief testte. Helaas begon ik mij al snel depri te voelen. Ik kon niet meer helder nadenken en maakte allerlei fouten.

Lees ook

Met de 12 weken echo heb ik dit aangegeven bij mijn gynaecoloog. Hij zei dat het beter zou zijn als ik even tot rust kwam. Maar ik wilde nog even doorzetten en dus blijven werken. Toch besloot ik na enkele dagen om de komende dag niet te gaan werken. De dag ervoor was mentaal zo zwaar voor me dat ik besefte dat ik toch echt even rust moest nemen.

Diezelfde dag kreeg ik ineens een heftige bloeding. Ik stond in de slaapkamer van onze zoon en ik voelde iets lopen.  Ik ging gelijk naar de wc. En ik zag alleen maar bloed en nog eens bloed.  Ik heb met een trillende stem en tranen in mijn ogen naar het ziekenhuis gebeld.  Ik moest meteen langskomen. Mijn vriend ging mee. De rit naar het ziekenhuis duurde zó lang naar mijn gevoel. Allerlei gedachtes gingen door mijn hoofd. Vreselijk …

Gelukkig, het hartje klopt nog. Onze baby beweegt goed. Ze weten niet waar de bloeding vandaan komt en adviseren mij rustig aan te doen. Inmiddels zit er nog steeds een hematoom (bloeduitstorting) en ik blijf het spannend vinden.

Je zou denken dat ik mij nu hartstikke gelukkig voel. Maar ik voel me het tegenovergestelde. Ik begrijp het zelf ook niet.  Zijn het de hormonen? Geen idee. Nu speelt er ook wel veel van vroeger. Sinds deze zwangerschap heb ik iedere nacht dromen en nachtmerries en komt er van alles naar boven van wat zich in mijn jeugd heeft afgespeeld.

Ik loop bij een psycholoog en bij de huisarts. Ik ben nog steeds niet aan het werk. Ik voel me gefaald en schaam me voor het feit dat ik mij depressief voel en niet aan het werk ben. Ik baal enorm, maar aan de andere kant besef ik dat ik hier niks aan kan doen. Dit overkomt me. Maar jeetje, wat had ik graag kunnen genieten van deze zwangerschap!

Ik ben bang. Bang om me ook zo depressief te voelen als onze dochter eenmaal geboren is. Bang om het niet goed te doen. Bang om niet genoeg liefde te kunnen geven.

Ik hoop zó dat deze zwangerschap goed afloopt,  dat we een gezonde dochter krijgen en ik me weer gelukkig zal voelen als zij er eenmaal is.

Ben jij ook depressief geweest tijdens je zwangerschap en/of erna? Hoe ben je hier weer uit gekomen?

Deze gastblog is geschreven door anonieme mama.

Meer gastblogs lezen? 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (3)