Zwanger! Maar de reacties van zijn vrienden vallen tegen …

“Goh eigenlijk is een kind dus gewoon een bodemloze put als je het zo bekijkt.” Excuse-me? “Je bedoelt een investering denk ik?” “Ohja bodemloze put klinkt wel negatief he?” Geërgerd kijk ik mijn man aan, maar hij ziet het niet (of doet alsof hij het niet ziet). Ik heb al vaker opgemerkt dat zijn vrienden (en aanhang) het niet bepaald op kinderen hebben. Of dit nu ligt aan onze ‘generatiekloof’ (we schelen ‘maar liefst’ 4 jaar) of misschien vallen wel gewoon de verkeerde woorden per ongeluk uit hun mond zodra ze die opendoen.

Een half jaar eerder heb ik me wel eens laten ontvallen dat ik wel toe ben aan kinderen maar dat we hierover nog niet op één lijn zaten. Logisch, kreeg ik te horen, want ik en mijn man schelen een aantal jaar, dus hij was nog véél te jong. Mijn intuïtie vertelde me toen al dat deze mensen niet de geschikte doelgroep vormden voor dit soort verhalen. Later bleek mijn intuïtie dus te kloppen. We hadden ze speciaal uitgenodigd om het heugelijke nieuws van onze zwangerschap te vertellen. Een van de eerste reacties was dat ze verwacht hadden dat we zouden vertellen dat we (ein-de-lijk) gingen verhuizen en samenwonen.. Dit babynieuws hadden ze echter niet zien aankomen.

Lees ook

Ze feliciteerden ons netjes en bleven de rest van de tijd beleefd (omdat mijn man zijn ouders erbij zaten misschien). Toch merkte ik tijdens onze ontmoetingen dat ze niet helemaal doorhadden dat er dingen gingen veranderen. Het leek alsof ze mooi weer speelden, maar voor mijn gevoel was dit toch anders. En elke keer werd dit gevoel benadrukt. De vrienden van mijn man willen graag met zijn allen een weekendje weg in de nazomer (als de baby er dus is). Dat is prima… Maar volgens mij hebben ze niet helemaal door dat een weekendje weg met een baby best wat met zich meebrengt en voor kinderloze ouders soms een ergernis kan worden als je hutjemutje in Center Parcs zit.

“Dan laat je de kleine toch bij je ouders?” Die opmerking liet me gelijk verslikken. Ja dat zou mogelijk zijn en er zijn ook vast ouders die dit doen –  begrijp me niet verkeerd, daar heb ik niets op tegen – maar ze lieten dit klinken alsof we de baby maar moesten ‘dumpen’ om onbezorgd mee te kunnen. Alsof er überhaupt een moment is in de gedachten van (kersverse) ouders dat ze níet bezorgd zijn om hun kind bij hun afwezigheid. Nee, vriendelijk bedankt, ik pas voor dat weekend.

En nu noemen ze mijn baby ook nog een bodemloze put. Bedankt. Het duurt inderdaad wel even voordat je de effecten van je opvoeding terug ziet, en ja er gaat een hele hoop geld en tijd in zitten, maar laten we niet vergeten dat alle ouders zo met hun kinderen zijn begonnen. En ik betwijfel of zij zichzelf dan ook een bodemloze put zouden noemen.

Tegen het einde van mijn zwangerschap – waar ik zowat door heen ben gefietst – kreeg ik een berichtje met de vraag of ik er ‘niet onderhand klaar mee was’. Ik heb toen doodleuk gezegd dat  ik een wonder bij me draag en dat ik die bewegende buik juist ga missen, en dat de baby dus ook nog best wat langer mag blijven zitten. Hierop heb ik nooit meer een reactie gekregen. Ach nog een paar jaar en dan kunnen ze zelf geld in hun eigen ‘bodemloze put’ gooien, om te kijken of ze er een echo uit krijgen.

Deze blog is eerder verschenen op WIJ à la Mama.

Karmen

Karmen heeft een parttime baan en is sindskort fulltime moeder. Ondanks dat de zwangerschap sneller kwam dan verwacht, is ze inmiddels gewend aan de gezinsuitbreiding. Samen met haar man geniet ze nu van alle momenten die hun dochter meebrengt in hun nieuwe leven.

Leave a comment (4)