Zwanger na een eetstoornis #Giulia

Dik worden vindt niemand leuk, toch? Hoewel een zwangere buik vaak prachtig is, kan ik me goed voorstellen dat er heel veel vrouwen zijn die zich niet prettig voelen bij die extra kilo’s. Zelf heb ik daar gelukkig weinig last van. Dat is opmerkelijk, want ik kampte vroeger met een eetstoornis.

Ooit woog ik ruim 50 kilo minder dan nu. Als je weet hoe ik er nu uitzie, begrijp je wel dat dat absoluut niet gezond was. Toch liet ik het tot twee keer toe zo ver komen en had ik er aanvankelijk grote moeite mee om weer gezond te worden. Dat mensen mij regelmatig hebben gevraagd of ik het niet moeilijk vind om die extra zwangerschapskilo’s aan mijn lijf te zien groeien, snap ik dus volledig!

Lees ook

Gelukkig is daar nauwelijks sprake van. Zeker niet meer dan bij iemand die geen eetstoornisverleden heeft, denk ik zo. Tja, dat getal op de weegschaal staat mij ook niet echt aan. Maar heel eerlijk? Ik vind mijn zwangere lijf echt prachtig! Eerder deed ik de grootste moeite om mijn kleine vetrolletjes weg te werken, terwijl ik nu maar al te graag met mijn enorme buik loop te pronken.

Wat mijn uiterlijk betreft, zou ik wel altijd zwanger willen zijn. Ik ben apetrots op het kindje dat in mijn buik groeit en blijkbaar is dat goed aan me te zien. Mensen zeggen dat ik straal! Stiekem vind ik zelf ook wel dat mijn gezichtsuitdrukking mooier is geworden. Zachter, puurder en gelukkiger. Klinkt lekker cliché, maar ik zit letterlijk en figuurlijk beter in m’n vel dan ooit!

Natuurlijk maak ik me ook nu wel eens druk over wat ik eet en hoe ik er straks na de bevalling uit zal zien. Gelukkig ging het echter al heel goed met me voordat ik zwanger raakte en kan ik steeds beter echt genieten van het leven. Mijn complete levensverhaal zal ik je besparen, maar als je geen ervaring met eetstoornissen hebt denk je waarschijnlijk dat die om uiterlijk draaien. Breaking news: dat doen ze niet!

Als je weet dat een eetstoornis niet om eten draait, begrijp je ook beter dat het voor iemand met een eetstoornisverleden helemaal niet moeilijk hoeft te zijn om aan te komen. Een eetstoornis is namelijk vaak het gevolg van jeugdtrauma’s of gebeurtenissen die je het gevoel geven dat je de controle over je eigen leven verliest. Dat was bij mij sowieso het geval: toen ik als kind een aantal heftige dingen meemaakte, verloor ik de controle over mijn eigen leven. Onbewust zocht ik mijn uitvlucht in afvallen, want dat was het enige waar ik op dat moment wél controle over had.

Dat ik dit nu weet en mijn eetstoornis niet meer nodig heb om controle over mijn eigen leven uit te oefenen, betekent niet dat die storende gedachten volledig zijn verdwenen. Ik denk dat de eetstoornis altijd wel een deel van mij zal blijven, omdat ik er nou eenmaal zo’n 5 jaar mee ben opgegroeid. Hoe ouder ik echter word, hoe dichter ik bij mezelf kom en hoe meer die eetstoornis naar de achtergrond verdwijnt.

Het feit dat ik nu zwanger ben, speelt daar een hele grote rol in. Mijn allergrootste droom komt uit! De gebeurtenissen uit mijn jeugd hebben mij voor het leven getekend, maar inmiddels durf ik mezelf echt wel dolgelukkig te noemen. Ik heb een lieve man, een fijn huis, prachtig werk, twee snoezige katten, fantastische vrienden en de allerliefste dochter!

Vroeger was ik wel heel bang dat die droom nooit uit zou komen. Ik vreesde dat de eetstoornis impact had gehad op mijn vruchtbaarheid, of dat ik om welke andere reden dan ook geen kinderen zou kunnen krijgen. Ik leef dan ook enorm mee met mensen bij wie dit het geval is, want ik weet niet hoe ik er mentaal aan toe zou zijn geweest als mijn grootste droom uiteengespat zou zijn. Eerlijk gezegd, denk ik dat dat er zelfs voor had kunnen zorgen dat ik weer terug zou vallen in een eetstoornis …

Begrijpelijk toch, dat die zwangerschap zelf juist positief werkt?! Ik was al gelukkig voordat ik zwanger raakte, maar voel me met ons kind in mijn buik echt de allermooiste versie van mezelf. Natuurlijk zal ik straks wel weer klagen over vetrolletjes in dat strakke jurkje of het feit dat ik altijd panty’s moet dragen omdat mijn bovenbenen anders tegen elkaar aan schuren. Ik hoef echter maar één blik te werpen op dat lieve snoetje van ons dochtertje en het kan me allemaal helemaal niets meer schelen. De allerliefst mama zijn, dát is wat ik wil! En ik geloof niet dat dat getal op de weegschaal daar iets over te zeggen heeft!

Meer blogs van Giulia lezen?

Giulia

Giulia (26) is zwanger van haar eerste kind (uitgerekend juni 2019), getrouwd met Kevin en samen met hun twee katten Samba en Rumba wonen ze in het Limburgse Weert. In het dagelijks leven werkt Giulia als freelance tekstschrijver, blogger en yoga-instructrice. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar tegenwoordig is haar favoriete onderwerp toch wel het kleine meisje in haar buik!

Leave a comment (3)