Zwanger op je veertigste (deel 4)

Eerder deelde mama Iris (toen 40 jaar) met ons dat ze onverwacht zwanger werd op haar veertigste. De baby is zeer welkom en dat leverde een mooie periode op, maar ook een rollercoaster. Inmiddels is Iris (nu 41 jaar) bevallen van een kerngezonde zoon Quin. Vandaag deelt ze haar vervolgverhaal!

De bevalling van Quin deel 2
“Het eerste deel van Quins bijzondere bevalling is dus een hele mooie fijne ervaring. Ik ben zo verwonderd, die grote paarse baby is van ons. Zo heb ik mijn kinderen nog niet gezien (wat de ietwat paniekerige vraag ‘hoort hij zo paars te zijn??’ opleverde). De gynaecoloog laat de navelstreng een paar minuten uitkloppen, terwijl Jur en ik onze zoon bewonderen, aan hem ruiken en hem stevig vasthouden.

Dan stelt hij voor om Quin even snel na te laten kijken door de kinderarts, zodat ik alle handschoenen uit kan laten doen en Quin daarna bij mij kan blijven liggen. Helaas verloopt dat heel anders, Quin kreunt en heeft vocht in zijn longen. Hij heeft het moeilijk. Ik zie aan de gezichten van Jur en de kinderarts dat het niet gaat verlopen zoals we hopen en even ik wil heel hard huilen. Maar ik wacht af.

Het wordt niet beter, Quin blijft het moeilijk hebben. Dus moet hij mee naar de kinderafdeling, waar hij aan de monitor wordt gelegd om zijn zuurstof in de gaten te kunnen houden. Wat een teleurstelling. Minuten na deze prachtige bevalling, lig ik (weer) alleen op de operatietafel, terwijl mijn baby wordt meegenomen. Jur gaat ook mee en ik voel me even eenzamer dan ooit. De tranen komen. Wat jammer dit. (Ik kan er nog om huilen als ik eraan terug denk.)

Zwanger op je veertigste (deel 2)
© Iris Beck

Ik word gehecht en de gynaecoloog probeert wat woorden van troost te geven, maar ik hoor het eigenlijk niet. Nu is het voor mij alleen maar wachten op het moment dat ik mijn baby weer bij me heb. Op de verkoeverkamer krijg ik een waterijsje. De verpleegkundige vertelt dat ik zo word opgehaald. Dat is een verrassing, de vorige twee keer moest ik echt langer wachten. Dat valt dan weer mee.

Niet lang daarna rijden ze me naar de kinderafdeling. Daar ligt mijn baby, op de couveuseafdeling. Bizarre ervaring, want vergeleken met de kinderen die daar al liggen is Quin een reus. Hij ligt aan een zuurstofmeter in een bakje, op z’n buik. Hoewel hij niet bij me ligt, kan ik hem wel aanraken en zien. Dat verlicht het verdriet toch wel. Nu afwachten. Het duurt uiteindelijk tot 4 uur ’s middags voordat Quin en ik terug mogen naar de kraamafdeling. De rest van Quins eerste week blijft tobben.

Hoewel we op woensdag naar huis mogen, blijkt zijn gewichtsverlies toch te groot (meer dan 10 procent) en moeten we op zaterdag weer terug naar het ziekenhuis. Ik blijf natuurlijk bij hem, maar het is een van de eenzaamste nachten in mijn leven. Zo had ik het niet voor me gezien, alleen in een ziekenhuiskamer met mijn baby, kolvend om die borstvoeding maar op gang te krijgen.

Gelukkig is hij de volgende dag eindelijk iets aangekomen en mogen we weer naar huis. En daarna zet hij een stijgende lijn in! Het genieten kan dan eindelijk gaan beginnen. (ook omdat de borstvoeding eindelijk op gang is en ik weer slagroom produceer 😂)

De kraamweek was gelukkig niet alleen, maar een week van teleurstellingen. Zo is de eerste ontmoeting tussen Quin en zijn zussen een gouden moment. Wat een rijkdom, die drie kinderen. Nu is hij alweer bijna twee maanden en de updates gaan echt komen. Ik heb er weer zin in!”

Deze gastblog is geschreven door Iris Beck, mama van Quin (0), Irem (7) & Elin (10).

Meer gastblogs lezen?

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht