Zwanger van een tweeling: als je ineens van twee naar vier kids gaat #Gastblog

Dat moment dat je samen besluit toch nog voor een derde kind te gaan en het er ineens twee blijken te zijn. Dat je van een normaal gezin ineens onder de noemer ‘groot gezin’ gaat vallen, dat overkwam ons toen ik zwanger raakte van een tweeling.

Na een eerdere miskraam mochten we voor een vroege echo naar de verloskundige. We zagen gelukkig al snel een kloppend hartje. Voor de grap zeg ik tegen haar: “Het is er wel echt één hé?”. En toen bleef het even stil. “Nou kijk” – onder tussen verandert ze het beeld – “het zijn er echt twee.” Peter en ik kijken elkaar lichtelijk in shock aan en moeten er toch ook wel om lachen, dit kan ook alleen ons overkomen. Bij ons gaat alles altijd net even anders.

Lees ook

De zwangerschap vind ik best pittig, extra veel hormonen in mijn lijf , twee kids, een huishouden en nog werken, niet de allerbeste combi. We willen graag het geslacht weten. Ze zijn eeneiig, het wordt dus een huis vol testosteron of een evenredige verdeling. Bij 16 weken durven ze een uitspraak te doen over het geslacht. Het zijn meisjes, geen twijfel mogelijk. We zijn helemaal in de wolken, jongens waren natuurlijk net zo welkom, maar dit is wel heel bijzonder.

Bij twintig weken wordt er een uitgebreide 20 wekenecho verricht, in een ander ziekenhuis. Vooraf bespreekt de gynaecoloog nog het een en ander met ons. Jullie weten het geslacht? Trots vertellen wij dat we dat inderdaad weten dat het meisjes worden. Ze zet het echo apparaat op mijn buik, en je voelt hem al wel aankomen, het eerste wat we te zien krijgen is een piemeltje in beeld.

De gynaecoloog begint: “Ehm … dit is zeker weten geen meisje.” Nee dat zien wij ook wel denk ik direct! We kijken elkaar lichtelijk in paniek aan en de rest van de tijd verwerken we dit nieuws. Begrijp me niet verkeerd, jongens zijn net zo welkom, maar het is toch wel even schakelen. Gelukkig zijn er geen afwijkingen en zien ze er gezond uit. Na ’s avonds de nodige tranen gelaten te hebben en het nieuws helemaal geland is, schakelen we om en hebben we het direct over nieuwe namen.

Bij 24 weken is het helemaal mis, de echo laat teken van het tweelingtransfusie syndroom zien. We zitten dezelfde dag nog in het LUMC, het enige ziekenhuis in Nederland waar ze TTS (Tweeling Transfusie Syndroom) behandelen. Aan het eind van de middag lig ik al op de tafel voor een laserbehandeling. Vanaf nu stoppen met werken en rust houden. Het zenuwslopende wachten is begonnen, het is afwachten hoe de jongens zich herstellen en hoelang ze het in mijn buik volhouden.

De gemiddelde duur is 32 weken. Als een kip op haar ei leef ik in mijn eigen bubbel en probeer ik deze jongens zo lang mogelijk te beschermen. In april worden de heren na een zwangerschapsduur van 34+6 met prachtige gewichten geboren. Missie geslaagd en dolgelukkig!”

Deze gastblog is geschreven door Linda.

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht