Zwangerschapshormonen gaan niet over rozen (eerder brandnetels)

Hormonen en zwangerschap. Niet echt een combinatie van rozengeur en maneschijn. Althans bij mij niet. Eerder brandnetels en zonsverduistering. Ik zit op zwangerschap nummer drie inmiddels. Je zou zeggen: ze is het ondertussen wel gewend. Niets is minder waar, deze zwangerschap is anders.

Opeens ben ik misselijk tot en met 16 weken, gelukkig hoef ik niet te spugen, maar dat constante gevoel alsof je in een achtbaan zit, is ook echt niet alles. Het scheelt wel qua kilo’s met het aankomen, want die waren minimaal in die periode. Daarna gewoon weer ruimschoots ingehaald, daar niet van … Maar in vergelijking met de andere twee waar ik ruimschoots over 100 kilo heen kwam ga ik nu nog goed.

Lees ook

En die hormonen, die verrekte hormonen. Ik weet dat ik niet zo goed tegen hormonen kan, drie keer zwanger moeten worden door hormonen te spuiten. Gewoon hop een naald in mijn buik en spuit maar vol. Ik vergelijk het altijd voor vriendinnen door te zeggen, hoe je bui is als je ongesteld bent, maar dan keer tien! Daar schrokken ze wel van.

Maar dan ben je zwanger, eindelijk. Het heeft gewerkt, het is gelukt, wat een wonder weer. Alleen die hormonen die je eerst zelf inspoot, krijg je nu gezellig tijdens je zwangerschap. ‘Arme man van jou’, zeiden mijn vriendinnen.

Mee eens, die van mij ontgeldt het vaak. Weinig is goed, vaak een snauw. Het is en blijft ook een man dus hij vergeet echt negen van de tien dingen die ik vraag. Normaal gesproken deed ik de helft van de dingen die ik vroeg en om de andere helft kregen we half ruzie. Nu krijgt hij gelijk voor vijftien punten ruzie, want ik ben toch bezig en zeg gelijk ook de andere dingen die niet goed waren.

Maar eigenlijk heb ik het meeste last van de hormonen. Het klinkt apart, want je zegt en doet dingen toch zelf? Maar op dat moment vind je echt dat je redelijk bent, dat diegene dat niet had moeten doen of zeggen, punt.

Of het nu dus weer die man is die vergeten is de wc-rol te wisselen, je kind die je vijf keer moet vragen of ze alsjeblieft haar schoenen aan wil doen (want we zijn al te laat door de poepbroek van haar zus) of de glazenwasser die net druppels laat vallen op het raam, waardoor het er dus niet schoon uitziet. Allemaal dingen waar ik boos om word.

Dan land ik weer op aarde en realiseer ik me dat het allemaal geen ramp is, dat die druppels er toch wel op komen, dat de wc-rol er ook niets aan kan doen en dat mijn kind nog niet zindelijk is. Hormonen, je hebt ze nodig, maar wat een @#!$% zijn het.

Deze gastblog is geschreven door Nolani Spruijt

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Reageer op dit bericht